Ruzie

4

Gisteren ontplofte ik. Het was niet fraai.

Een meivakantie met slecht weer, een kleuter uit haar ritme en een zeer slecht slapende dreumes, dat hakt er in bij een mens. In ieder geval bij mij. Als de wifi dan hapert en het maar niet wil lukken dat ene document te openen, dan wordt mijn lontje wel wat kort. Voeg daarbij een gigantisch puinzooi in een kinderkamer, een kind dat weigert op te ruimen en dat al krijsend kracht bij zet, dan barst mijn bom.

Ik schreeuwde en smeet met deuren. Dat laatste mag bij ons thuis niet, dus ik gaf ook nog eens het slechte voorbeeld. Het luchtte wel op. Maar niet zoveel dat ik er na drie deuren klaar mee was. Ik overwoog om buiten in het park flink tegen wat honkballen te rammen. Maar toen ik de tuin in stapte, vond ik het toch wel koud. En jemig, dan moest ik aan de andere kant van het veld die ballen weer oprapen. Deze gedachte was genoeg om de spanning in mijn borstkas te verminderen. Ik liep terug naar binnen en verschool mij in de armen van mijn man. Hij hield mij stevig vast, en langzaam kwamen er wat tranen. Hij gaf geen blijk van zijn mening over mijn ontploffing en dat sterkte mij. Ik maakte me los uit zijn omhelzing en keek naar buiten waar ik losse bladeren in mijn tuin zag liggen. Mieren hadden bergjes zand tussen de tegels gemaakt. Ik pakte de bezem en veegde mijn tuintje aan. Toen alles buiten aan kant was, was alles in mijn hoofd dat ook. Mijn lijf was tot rust gekomen.

Ik kan niet wachten tot de volgende aanvaring met mijn dochter. Dan zal ik mijn trapkast eens flink opruimen. Is zo’n ruzie toch nog ergens echt goed voor.

About Author

Simone van Rouendal is getrouwd met Ivo. Samen hebben ze twee dochters: Minke en Lena. Het gezin woont met veel plezier in Amersfoort. Na haar studie Taalwetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam besluit ze in de ouderenzorg te gaan werken.

'); } //-->

4 reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.