Pukkels en tranen

0

Een aantal maanden geleden overwoog ik nog om een deeltijd studie te gaan volgen. Ik en mijn man fantaseerde over verre reizen en grootse plannen. Maar twee enorm lange minuten en een klein, wazig blauw kruisje veranderde alles. Wij zijn blij, nee.. Wij zijn enorm gelukkig met het feit dat we al zachtjes mogen roepen dat ons kersverse huwelijk wordt bekroond met een kleintje. Een kleintje van ons, mijn lieverd en ik. Wauw..

Twee weken later liet ook mijn lichaam op een minder prettige manier weten dat het echt waar was. Er groeit leven in mij. Terwijl mijn man mijn haar omhoog hield en met fronsende wenkbrauwen zijn gezicht buiten de deur probeerde te houden probeerde ik zo charmant als mogelijk mijn eerste zwangerschaps kwaaltjes te overleven. Nog diezelfde ochtend ontdekte ik een patroon van bultjes op mijn kin, wangen en neus. ”Dat zijn de hormonen” wist het meisje van de drogist mij te vertellen. Bewapend met een tas vol zalfjes, smeersels en crèmepjes keerde ik huiswaarts om mijn ijdele zelve tevreden te stellen.

Mijn man had al vrij snel de vraag of ik nu negen maanden een bom van hormonen en stemmingen ging worden. Die vraag was niet gek want tijdens mijn menstruatie kon ik veranderen in een kleine bom van drift, emotie en aanhankelijkheid. Ik stelde hem gerust en vertelde hem dat dat wel mee zou vallen. Maar hier zou ik al vrij snel op terug komen..

zwangerNog geen week later stond ik onze tassen te pakken om een weekeinde naar mijn ouders in een andere stad te gaan. We hadden het idee om ze beide te verrassen met een roze en een blauw sokje. Ik en mijn man stonden te stuiteren van enthousiasme om ze dit leuke nieuws te brengen. Maar die stemming sloeg bij mij om als onweer bij heldere hemel toen mijn moeder belde met de boodschap onze afspraak helaas te moeten verzetten.

Mijn ogen werden waterig terwijl ik luisterde hoe mijn moeder onverwacht opgeroepen werd op haar werk en voorstelde enkele dagen later af te spreken. Opgelost zou je denken. Daar dachten ik en mijn hormonen toch even anders over. Na het telefoongesprek rolde de tranen over mijn wangen en vormde mijn lippen zich tot een pruilmondje. Met opgerokken knieën kroop ik in een hoekje op de bank. Snikkende, hoestend en proestend probeerde ik mijn man te vertellen hoe zeer ik had uitgekeken naar deze dag. De tranen bleven maar komen, het sloeg werkelijk nergens op maar ik kon het niet stoppen. Mijn man sloeg met enige verbazing in zijn blik zijn armen om me heen. ”Zullen we dan gewoon een ijsje gaan eten?” fluisterde hij lief in mijn oor.

Met de tranen die nog altijd over mijn wangen rolden reden we naar het tankstation. Mijn man kocht een raketje voor me en aaide zachtjes over mijn wangen. Ik bedacht me hoe ontzettend kinderachtig ik me gedroeg en samen hebben we, door mijn krokodillen tranen heen, ontzettend hard moeten lachen.

Ja. Wij zijn er klaar voor, mijn lieverd en ik.

About Author

Zita is nog maar 23 jaar jong! Zwanger van haar eerste kindje. Met ons deelt ze haar ervaringen.

'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.