Pokémon!

1

Als orthopedagoog word ik soms op scholen ingezet. Sinds een paar weken begeleid ik een groepje kinderen uit groep 5 die moeite hebben met spellen. Ik heb van de leerkracht een mooi pakketje gekregen met werkbladeren die mij telkens weer ‘verrassen’, zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen.

Ook nu weer een werkblad over woorden met een enkele of dubbele medeklinker, altijd lastig. Zodra ik de werkbladeren uitdeel, hoor ik achter me al een enthousiaste uitroep: “Hé, Pokémons!” roept Tijs glunderend. Inderdaad, het hele werkblad was druk bezaaid met diverse figuren uit de Pokémon serie en Tijs was direct eboeid. “Goed gezien Tijs, dat ziet er gezellig uit!” Fijn dat het blad hem in ieder geval aanspreekt, hopelijk ziet hij tussen die figuren ook nog ergens een paar zinnen die hij goed moet aanvullen.

Na een korte uitleg besloot ik met: “wie heeft er nog een vraag?” en ja hoor, Tijs had nog wel een vraag: “Zouden al die Pokémon figuren in deze tekst staan?” Het antwoord was helaas ‘nee’, er stonden dan wel Pokémons op het werkblad, maar er was werkelijk geen enkele zin die daar ook maar een beetje naar verwees. Dat stelde toch wel een beetje teleur. Afijn, de kinderen aan de slag en uiteindelijk was iedereen klaar en weer terug naar de klas, behalve Tijs. “Goh, begrijp je het niet en kan ik je misschien helpen?” vroeg ik. “Ik denk dat ik alle namen van de Pokémons weet op dit blad,” zei hij. Tja dat vergt natuurlijk ook wel enige tijd om dat te concluderen. Als je interesse meer naar Pokémon uitgaat dan naar spellen, wat vaker voorkomt bij 9-jarige jongetjes, dan snap ik dat je je werk niet af krijgt. “Dat is heel knap, want ik ken er geen één. Maar we gaan nu verder met de opdracht.”

Het kostte hem veel moeite om het werkblad af te maken. Niet vanwege de moeilijkheid, want als ik hem heel gericht instrueerde op zijn taakwerkhouding, ging het wel. Maar die Pokémons bleven hem meer boeien dan de rest en helaas voegde de plaatjes niets toe aan het spellen zelf. Typisch gevalletje goed bedoelde vrolijkheid die er eigenlijk voor zorgen dat kinderen juist afgeleid raken.

Na 10 minuten was ook Tijs klaar “Zal ik anders even vertellen welke Pokémons het allemaal zijn?” zei hij toen ik zijn blaadje oppakte en met veel interesse luisterde ik naar wat hij wèl heel goed wist!

About Author

Karen van der Leest

Karen van der Leest (31) runt als orthopedagoog haar eigen praktijk in Rosmalen: Van der Leest, leerondersteuning. Karen heeft vele jaren ervaring in het (speciaal) basisonderwijs, waardoor ze ook weet hoe het in de klas gaat en wat er mogelijk is.

'); } //-->

1 reactie

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.