Over eigenwijs gesproken!

1

Om half zeven werd ik bruut gewekt door zoals Jochem Myjer zo mooi verwoord, ons luchtalarmpje.
‘Mamma!’, mijn nekharen stonden per direct rechtop.

Aangezien het minstens dertig seconden duurt voordat mijn hersenen na het ontwaken opgestart zijn, reageerde ik klaarblijkelijk niet snel genoeg naar madam haar zin.
‘Mamma, kom nou!’ Haar schelle stem weerkaatste door onze hal en bereikte ook onze middelste kind die zijn kamer op zolder heeft.
‘Chanel, hou je mond!’ Schreeuwde het ochtendhumeurtje geïrriteerd naar beneden.
‘Moeten we nu al opstaan?’ Al slaperig kwam de oudste onze kamer binnen.
Zwijgend stapte ik uit bed om een kijkje te gaan nemen in het rampgebied.
Wat kon er zo dringend zijn? Misschien had ze in haar bed geplast of een nachtmerrie gehad.
Met de nodige scenario’s in mijn hoofd stapte ik de kamer binnen.
‘Wat is er aan de hand, liefje?’, ik keek haar aan en tilde voorzichtig mijn voet over de drempel.
Een blik op de vloer, het lag bezaaid met Barbie lego en kraaltjes. Betreding op eigen risico!
Balancerend op een voet zocht ik een veilig plekje in het mijnenveld uit.
Dochter keek vol spanning toe hoe ik steeds dichterbij haar bed kwam en probeerde mij aan te sturen daar waar ze kon.
‘Pas op voor dat stukje! Ga niet op mijn pop staan anders is hij kapot! Mam, nu stond je er op!’
‘Niet waar!’, hier begon ik lichtelijk geïrriteerd te raken.
Het is vroeg in de morgen, normaal heb ik eerst twee bakken koffie nodig, die ik samen met mijn aanstaande in bed op drink. Onder het genot van RTL nieuws.
Pas als ik vaderlief de deur uitgewerkt heb, voorzien van een lunchtrommeltje vol lekkers, wek ik de kinderen om zich klaar te maken voor school.
Op deze manier verlopen de ochtenden meestal vredelievend, zonder gegil en geschreeuw naar elkaar.
Maar dit was een dag die besloot anders te beginnen.

Eenmaal veilig aangekomen bij haar bed vroeg ik opnieuw waar de brand is.
Je gelooft nooit, wat voor antwoord ze gaf.
Psychopathische trekjes kwamen op zetten, mijn oog vertoonde meerdere spiertrekkingen per seconde en ik zweer dat ik schuim op mijn lippen voelde branden.
‘Moet je kijken mama,’ ze trok het gordijn een stukje open, ‘het is al ochtend, dat is snel gegaan hé! Mag ik mijn jurkje aan, zonder maillot? Wat het is zo’n lekker weer, het is al zomer’.
‘Het is nog helemaal geen zomer! En heb je ons hiervoor wakker gegild? Echt waar?’, mijn bloeddruk steeg per liters tegelijk.
‘Maar het is wel zomer, de zon schijnt!’ Ze was het niet met mij eens en ging dapper de uitdaging aan.
Ondertussen hadden de mannen zich verzameld bij de deur, maar de kamer betreden durfde ze niet.
Zowel manlief, als de zonen stonden vol spanning het hele gebeuren te aanschouwen.
Over en weer werden de redenaties als granaten naar elkaar gegooid, tot ik besloot toe te geven.
Hoe eigenwijs kon iemand zijn?
Ik liet haar een jurkje aantrekken en vroeg vriendelijk of zij haar haren wou kammen. Triomfantelijk en voldaan door haar gewonnen strijd trok ze het aan en kamde met een zelfingenomen glimlach door haar haren.
Eenmaal beneden zag ik haar fiets buiten in de tuin staan, het zadel was nat van de ochtenddauw.
‘Zou je misschien je zadel alvast droog kunnen maken? Dan hoef je dat straks niet meer te doen.’ Ik knipoogde geruststellend naar der.
‘Die is niet nat, mama.’
‘Welles lieverd, kijk zelf maar even.’
Met haar neus op het raam geplakt tuurde ze naar buiten.
‘Nietes!’
‘Lieverd, als ik zeg dat het nat is, dan is dat ook zo!’ Mijn ademhaling versnelde wederom en het ochtendhumeur vlamde op!
‘Maar het is niet naaaaahaaaaatt!’ Protesteerde ze fel.
Ik schudde mijn hoofd heen en weer, en liet het er maar bij zitten, dit was een hopeloze zaak.
Je zag haar denken, 2-0 voor mij!
Ik pakte de waterkoker, vulde die tot de nok vol water en liep naar buiten.
Haar ogen werden steeds groter, angstig volgde ze elke stap die ik nam.
Eenmaal bij haar fiets, goot ik al het water tot de laatste druppel over haar zadel heen.
Met opgeheven hoofd liep ik terug naar binnen, keek haar aan , ‘zie je nu wel, je zadel is echt nat!’.
Haar mond viel open, maar er kwam niets uit. Starend naar haar fiets bleef ze staan bij het raam.
Elegant overhandigde ik haar een theedoek en gaf een liefdevolle kus op haar bleke wangetje.
Zodra ze een stap buiten de deur had gezet schoot ze snel terug naar binnen.
‘Het is koud!’, gilde ze uit.
‘Nee, nee. Het is zomer, niet aanstellen nu. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw, jij wou een jurkje aan. Poets je zadel nu maar gauw!’.
Met knikkende beentjes en appelrode wangetjes kwam ze na een minuut weer binnen en liep gelijk de trap naar boven op.
‘Wat ga je doen, liefje?’ vroeg ik nieuwsgierig.
‘Ik ga iets anders aantrekken, heb het koud!’, mopperde ze.
Ik deed alsof ik het niet had verstaan en liet het haar nog drie keer herhalen.
Aan de tafel waren de gemoederen weer gesust.
Wanneer het tijd is om naar school te gaan, trekken ze hun jassen en schoenen aan. De tasjes staan klaar om mee te nemen bij de achterdeur.
‘Schiet nou eens op!’ De middelste heeft naast een ochtendhumeur ook geen geduld als het op zijn zusje aankomt.
Een Eskimo passeerde mij met een muts, handschoenen, sjaal en snowboots aan.
Verbaasd aanschouw ik de berg kleding die voorbij komt.
‘Wat doe je nu weer?’
‘Het is koud buiten, het is winter!’.
Vastberaden stapte mijn hoogstpersoonlijke Eskimo op haar fiets en liet haar moeder die dag verward achter.
Uren later was ik er nog steeds niet over uit hoe eigenwijs ze kan zijn!
Een ding is zeker, ze heeft het niet van mij!
Ahum!

'); } //-->

1 reactie

  1. Goedendag, ik begrijp niet waarom de werkelijkheid geweld moet worden aangedaan met het speciaal gieten van water over het zadel. Waarom kan er niet met het meisje aan de hand gevoeld worden aan het zadel en onder woorden brengen hoe nat het is. Dauw is niet zo nat als nat van regen. Volgens mij krijgt het meisje nu de boodschap, als je iets gedaan wilt krijgen, verander je de situatie gewoon. Dit is mijn indruk van dit verhaal.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.