Noodzakelijk kwaad

0

Handig hoor, zo’n crèche. Kun je als ouder in ieder geval proberen je in je huidige baan te handhaven. Maar inmiddels zie ik de crèche meer als een noodzakelijk kwaad. Sinds ze daar naartoe gaan zijn mijn kinderen echt aan de lopende band ziek. Van een bekende kinderziekte als de waterpokken – vooruit maar, die moeten ze toch krijgen – tot een vijfde, zesde, zoveelste variant.

Dan hebben we nog de tot buikgriep leidende exotische bacteriën en virussen. Ik had vroeger nooit buikloop, behalve één keer na het eten van een ondefinieerbare curry in de binnenlanden van India. Maar inmiddels hebben wij altijd een reservepak wc-papier en een rol mariakaakjes in huis. Bij het wegbrengen van de kindjes lopen we met angst en beven langs het mededelingenbord bij de ingang van de crèche. Als we het zoveelste bericht lezen met de vetgedrukte kop: “Er heerst…”, bekruipt ons alweer het onheilspellende gevoel dat we ook dit keer de dans niet zullen ontspringen.
Vooral berucht zijn de verkoudheidjes. Overdag lopen er voortdurend snottebellen over lippen, al dan niet uitgesmeerd over wangetjes, kinnetjes of het bankstel. Dan ’s nachts. Onze kinderen kunnen bijna onafgebroken hoesten, in een soort van halve slaap/waak toestand, wat een continue aanslag op je zenuwstelsel geeft. Voor de kindjes zelf maakt het allemaal nog niet eens zoveel uit. Die doen de volgende dag gewoon een wat langer middagslaapje, op de crèche. Wij hebben de naam van onze kinderopvang daarom inmiddels omgedoopt tot “De Pyromaantjes”: ze steken elkaar de hele dag aan!
Dan nog zo’n fenomeen dat je er gratis bij krijgt. Als je je kind ’s middags van de leidster in ontvangst neemt, wordt altijd opgesomd welke leuke dingen ze allemaal hebben gedaan. Maar vooral hoe gezellig en vrolijk je kind was. “Hij is zó leuk!” en “wat hebben we weer van haar genoten!”. Dat is vast waar. Totdat jij je gezicht laat zien. Na een enthousiaste begroeting wordt er vanaf  dat moment namelijk gehangen, gedreind, gehuild en gezeurd. Want bij papa en mama kun je zo heerlijk jezelf zijn! Je kinderen zijn naast leuk en vrolijk namelijk ook volledig afgemat na een dagje crèche. Het feest begint al in de auto op weg naar huis. En dan hebben ze nog niet gegeten en zijn ze al helemaal niet gewassen en naar bed gebracht. De klankverwantschap kan geen toeval zijn: “crèche” is ongetwijfeld afgeleid van “crash”.

About Author

De Nederlandse taal in al zijn vormen en facetten is de grote passie van Erik van Leeuwen. Erik is vader van twee prachtige kinderen: Isabel van vier en Sebastiaan van twee. De onbevangenheid van kleine kinderen met hun fantasie en ontwikkelende taalbesef, is een boeiende combinatie. Daar raak je niet over uitgeschreven! Erik van Leeuwen is in 2013 met zijn gezin naar Zuid-Spanje geëmigreerd, waar hij levensverhalen optekent van Nederlandstaligen. Kijk voor meer informatie op zijn website: www.3xwoordwaarde.com

'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.