Mommy…

4

Om te beginnen heb ik natuurlijk de allerleukste kinderen, dat we daar even helemaal helder over zijn.  Mocht je mijn kleine Jens van 2 jaar krijsend op de vloer van de supermarkt tegenkomen, dan is dat vrij bijzonder , want  “dat doet hij normaal nooit..!!” En mocht je mijn dametje Pippa van 5 jaar (bijna 5 en een half) op haar sokken gillend in de straat ontmoeten, omdat ze boos is dat ze naar huis moet om te eten en weer terug wil naar haar buurjongetje, dan is ook dat een zeer bijzonder en nooit voorkomend tafereel…!

‘ Kleine meisjes worden groot’, die is wel zeker bij ons in huis van toepassing.
Sinds we in Houston wonen, dat is nu ongeveer een half jaar, praat mevrouw al een aardig woordje Engels. Ongelooflijk hoe snel kinderen een nieuwe taal opzuigen als een soort spons, en dat andere dingen, zoals: ‘ruim je vieze sokken op’, totaal niet aankomen.

Evenals: “Pippa, wil je even je schoenen aan gaan doen, want we moeten zo naar school.”  “Jaahaa, houd eens op met roepen wat ik allemaal moet doen, doe eens een beetje rustig.”
Bij zo’n zin van een 5- jarige puber, gaan mijn haren recht overeind staan.
Vooral als ik vlak daarvoor, in een tijdsbestek van vijfenveertig minuten, twee kinderen aankleed, een poepluier verschoon, de afwasmachine uitruim, havermoutpap maak, het geduld opbreng om met de kinderen dat ontbijt minihapje voor minihapje te nuttigen, omgevallen jus d’ orange opruim, havermout van Jens zijn schone kleren probeer af te schrobben, ontbijttafel weer verder afruim, spullen pak voor gym of ballet of zwemmen of tennis voor na school en dan ook nog ergens zelf een beetje behoorlijk voor de dag probeer te komen…….

Maar goed, vanochtend hield ik mij in, met als resultaat dat we weer oververhit tien minuten te laat de klas in komen rennen. Dat is dan ook volledig aan mij te verwijten, net als het vergeten van de ‘water bottles’.

“Je vergeet ook altijd alles”, roept mevrouw doodleuk keihard in de schoolgang. Dan ben ik blij dat er niemand onze prachtige Nederlandse taal verstaat.

In de auto,waar we voor Pippa’s school wel ongeveer een half uur in zitten,  krijgt onze grote meid ook nog even een mental breakdown. Ze vindt haar haren echt verschrikkelijk en de haren van haar vriendinnetje ( peper en zout kleur haar en heel dun) zijn geweldig en dat wil ze ook. Ik probeer haar zich beter te laten voelen over haar serieus prachtige lange, blonde haren, maar nadat ik alleen maar boos zuchten en steunen van de achterbank hoor, stel ik voor dat we het dan maar moeten afknippen. ” “Nee, mam, ik denk dat ik het ga laten kleuren, dat heb jij toch ook wel eens gedaan?”
Mijn hemel, wat moet dat worden als ze 16 is?

Gelukkig geeft ze me nog wel een hele dikke knuffel in de klas en vraagt ze of ik haar na zwemles wil helpen met het lezen van haar nieuwe boek.
Dat laatste zei ze dan wel in het Engels, want ze schakelt direct om als ze haar lokaal binnenloopt. ” Mommy, can you help me with reading this new book after swimming?”
Trots loop ik dan de klas uit, alleen dat ‘mommy..’, dat klinkt toch niet?

Pippa is in Noorwegen geboren en met ongeveer anderhalf jaar zijn we naar Denemarken verhuisd. Het grootste deel van haar leven was dus in Denemarken en ze sprak ook vloeiend Deens.
Daar werd ik aangesproken met : Mor! ( spreek uit als moe-ah). Vraag me af wat beter klinkt.
Jens is geboren in Denemarken en is met ruim anderhalf jaar hier naar Houston verhuisd. In tegenstelling tot zijn zus, is hij niet bepaald snel in het oppikken van überhaupt een taal.

We hebben wel het idee dat hij een hele hoop begrijpt en ook op zijn schooltje schijnt hij, op zijn manier, goed mee te zingen met de liedjes.

Daarnaast is het woord ‘snack’ daar ook zijn favoriet. Dat verbaasd ons dan weer niks.
Het woord papa, kwam een lange tijd niet in zijn woordenboek voor. Ook in dit geval is het fijn dat de meeste mensen hier de Nederlandse taal niet verstaan. “OPA…”, roept Jens al rennend naar zijn papa ( die wel wat kaler wordt…maar toch nog niet helemaal door kan als een opa).

Een ander favoriet woord is: ‘Olaf’. U allen wel bekend van de ‘Frozen’ film.  Wij denken dat Jens een beetje afwacht met praten tot hij zeker weet dat het, het komende jaar, Engels en Nederlands blijft en dat hij niet op het moment dat hij ‘mommy’ gaat zeggen, weer moet switchen naar ‘mor’.
Ik denk toch dat ik voor de laatste zou willen gaan, helaas verhuizen we niet binnen nu en een jaar terug naar het mooie Scandinavië.

About Author

Esther Schrama- Zwennes is 34 jaar, moeder van twee ontzettende donderstenen, Pippa,(5 jaar) en Jens (2 jaar) en getrouwd (2008) met Robert. Ze woont in Houston. Esther deelt haar ervaringen graag met anderen. Ze is onder de indruk van haar kinderen, hoe ze zich aanpassen aan cultuurverschillen en hoe ze een nieuwe taal oppikken. Ze is bezig met het opzetten van een website en ze schrijft een blog voor familie en vrienden. www.pipjens.com

'); } //-->

4 reacties

  1. eveline4secretgifts on

    Wat een leuk verhaal om te lezen! Je kinderen doen heel wat nieuwe ervaringen op! Ik moest spontaan beginnen lachen met de uitspraak van het haar kleuren. Ik ben blij als kleuters mij vragen, juf wil je een vlechtje in mijn haar doen?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.