Kindermishandeling in de kinderopvang: een ervaringsverhaal.

10

Een jonge, blonde vrouw met een perfect figuurtje en een stralende lach. Een brede interesse en altijd even hartelijk naar elke ouder die zijn of haar kind onder jouw hoede veilig acht. Je bent bij ons op het kinderdagverblijf komen werken, omdat je het bij je vorige werk niet langer volhield. Je hebt daar moeten samenwerken met iemand die de kinderen niet goed behandelde: kinderen niet wilde verschonen, kinderen onterecht in een hoek liet liggen, straffen uitdeelde waar jij niet achter kon staan. Je weet niet wat er verder met die collega gebeurd is, maar jij kon er niet meer werken. Je wint het vertrouwen van collega’s, van ouders, van mij.

Op een dag kom ik terug op de groep en zie een huilende dreumes opgesloten in een hoge box. Ik vraag je waarom hij daar alleen zit te huilen en je antwoordt dat hij niet wilde slapen. Ik haal hem uit de box en ik leg jou uit dat dit niet de manier is waarop wij met kinderen omgaan. Je kunt je niet helemaal vinden in mijn mening, maar legt je er wel bij neer. Enige tijd later sta ik een kind te verschonen, in de badkamer aansluitend aan de groep. Ik zie door het raam hoe één van de dreumesjes op de groep een ander kind zachtjes aan de haren trekt en hoe jij hierop reageert door dat kindje hardhandig aan de haren terug te trekken. Ik ben klaar in de badkamer en geef jou resoluut te kennen dat ik jouw reactie niet accepteer, je één waarschuwing geef en dat ik het bij een eventuele volgende keer zal melden bij het management. Er gaat wat tijd overheen waarin er ogenschijnlijk niets opvallends gebeurt binnen jouw werkwijze. Op een ochtend wil ik de groep opstarten en vind een stuk glas onder een kast die hoog genoeg is om ruimte te bieden aan een grijpgraag kinderhandje. Jij geeft aan dat je dat misschien over  het hoofd hebt gezien bij het opruimen van de rest van het glas en ik geloof jou: ik keur het niet goed, maar je belooft beter op te letten en het is nu al gebeurd. Niet veel later vind een collega op de onderste plank in een keukenkastje een gebroken glas met scherven daarin. Je weet dat er kinderen zijn die soms hun kans grijpen om snel even door de keuken naar de andere groep te kruipen, dat we dit proberen te vermijden, maar dat het desondanks kan gebeuren. Van dit soort zaken wordt melding gemaakt en je zult jezelf hierover tegenover het management moeten verdedigen. Al die tijd dat dit soort zaken voorkomen, blijf je even lief en enthousiast tegenover de ouders. Vooral tegenover een aantal vaders van wie jij weet dat zij jouw voorkomen op waarde weten te schatten. Bij ons op de groep is echter een onwerkbare situatie ontstaan en jij krijgt de kans om je bij de peutergroep te beteren; misschien ligt het aan de doelgroep waar je niet goed mee overweg kunt? Daar gaat het helaas niet beter: er wordt een kind dat zich in jouw ogen misdraagt op winterdag zonder jas buiten gezet, terwijl jij denkt dat je niet gezien wordt. Een collega van een tegenoverliggende groep ziet het en maakt melding van de situatie. Wanneer tenslotte ook nog een kind dat een ongelukje heeft op het toilet te horen krijgt dat hij heel vies is,is de maat vol. Je wordt door het management naar huis gestuurd en hoeft niet meer terug te komen. Kort daarop blijk je bij een andere opvang te zijn begonnen, in een naastgelegen dorp. Niet lang daarna spreek ik een moeder die haar kind op die opvang heeft geplaatst, zij vertelt me dat jij van de één op de andere dag vertrokken bent. Wat zul je daar op je geweten hebben gehad? Waarom moest je zo snel vertrekken? Je hebt daarna nog een tijdje voor een andere opvang gewerkt en inmiddels probeer je als nanny kindjes in jouw gezinssituatie op te vangen. Ik kan alleen maar hopen dat jij je leven gebeterd hebt.

Aan alle ouders die hun kind in een opvangsituatie plaatsen zou ik willen zeggen: er zijn veel goede, betrokken, gemotiveerde pedagogisch medewerksters dat je je kindje het gewoon gùnt om naar een vorm van opvang te gaan. Wees alert of de door jou gekozen opvang zich houdt aan het vier-ogen principe. Vertrouw de pedagogisch medewerkster die verantwoordelijk is voor jouw kind, maar negeer eventuele onderbuikgevoelens niet en controleer deze door het stellen van ‘slimme’ vragen, richt niet al je pijlen op de pedagogisch medewerkster die jou het meest aanspreekt. Pedagogisch medewerksters wil ik vragen om notitie te maken van bepaalde signalering, om open met collega’s te blijven communiceren. Wees niet bang om aan te geven wanneer je jouw emotionele tax voor die dag met een kindje hebt bereikt. Managers zou ik willen vragen om echt referenties op te vragen bij de aanstelling van  nieuw personeel en regelmatig binnen te lopen op de groep.

Alsjeblieft: laten we met elkaar  blijven zorgen voor de best veilige zorg voor onze kinderen.

beeld: today.com

About Author

'); } //-->

10 reacties

  1. Goed dat je dit blog geschreven hebt. Blijft naar dat er in privacy bescheing is voor de medewerker. Omdat er ook geen aangifte gedaan (kan) worden, blijven dit soort verhalen binnen gesloten muren

    • Waarom kan er geen aangifte gedaan worden wegens nalatigheid en een potentieel gevaar voor het bedrijf en de bedrijfstak?
      Het zou toch op zijn minst in de lokale krant moeten, dan maar ZONDER NAAM, zodat de OUDERS dit in ieder geval op kunnen pikken?
      WAAR IS DE GGD in dit verhaal?
      WAAR zijn de medewerkers die ANONIEM een melding kunnen doen, zodat die persoon in GEEN GEVAL een VOG kan krijgen?
      De medewerkers weten wie zij is. Ik vind dat alle betrokkenen MAATREGELEN dienen te nemen om de opstart als NANNY TEGEN te gaan.
      Laat de regels nu eens voor HET KIND werken….

      Dank in ieder geval voor het plaatsen, maar het is NIET voldoende!
      Gastouder Yvon
      Amsterdam

    • Bedankt voor je reactie.Internet is een breed medium… Deze blog is bedoeld ter bewustwording. Dit soort verhalen maken mensen hopelijk meer bewust. Ik doe wat ik kan

  2. Oh getsie wat een naar verhaal 🙁 je moet er niet aan denken dat dit met jouw kindje gebeurt terwijl je denkt dat het veilig is… Bij ons kdv staan ze (bijna altijd) met 2 personen op de groep

    • Nou, idd Marguerita… Bij ons destijds ook, maar het kan zomaar voor je ogen gebeuren. Je verdenkt je collega ook niet zomaar van het ergste, gaat eerst nog uit van de goedheid in de ander…

  3. Jeetje zeg wat heftig!!
    Ik zou er niet aan moeten denken dat mijn kind zo behandeld zou worden!!

    Hier in Almere was een kinderopvang laatst een kind kwijt geraakt,
    Ook zo iets verschrikkelijks !

    Goed dat je deze blog post!!

    • Dat is idd ook je ergste nachtmerrie… Dankjewel voor je reactie. Hopelijk helpt het op de een of andere manier inde strijd tegen kinderleed

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.