Kijk maar

0

De vier jaargetijden hebben ook al hun eigen kijkboek, wist je dat? En ik kan je vertellen, dat het kijken naar met precieze pen getekende platen, meditatief lekker is. Samen met je kind ademen en alleen dát horen. Kleuren en vormen die moeiteloos een verhaal worden, waar je niet gelijk wat over hoeft te zeggen. Liever niet zelfs.
Zo zat ik op een avond naast mijn dochter, in haar pas gekochte meegroeibed. Ik zag hoe ze iedere avond naast haar met bos, kersen en vogels behangen muur lag. Hoe ze met vermoeide ogen naar een door vrienden geschilderde geboorteboom zou kijken, in de baan van licht die de kier van de deur door zou laten.

Deze keer was het seizoen ‘De Herfst’ aan de beurt. Achterop het boek staan altijd mensen of honden en katten, soms een raaf, om het kijken tot een nóg grotere uitdaging te maken. Die kun je dan zoeken in het kijkboek. Mijn dochter en ik hadden dit kijkboek al ettelijke malen bekeken en sinds een paar keer hadden we haar lievelingsfiguur, Gabrielle met de kastanjekar, gezocht én gevonden. Op de laatste kartonnen bladzijde stond zij daar, in het park.
Herhaling is een fijn ding, dus mijn dochter wees weer naar Gabrielle, toen ik vroeg wie we zouden zoeken. Alsof mijn neus bloedde, begonnen we vooraan. Op bladzijde 1 en 2. Ik vroeg me tijdens het stille kijken en wijzen op een verdwaald musje of gevallen blaadje af, of mijn dochter ook een ongeduldig gevoel zou voelen opkomen. Maar nee. We vervolgden onze kijkactie naar weer een paar grote platen op pagina 3 en 4. En toen maakte mijn ietwat filosofische geest een sprongetje. Ook al wist mijn dochter dondersgoed van het bestaan van Gabrielle aan het einde van het boek, ze zocht in overtuiging naar haar op iedere nieuwe bladzijde. En hoewel het vinden van een figuur uit het boek ongetwijfeld een toename van ons gelukshormoon veroorzaakt, voor haar was het zoeken naar een figuur als Gabrielle een activiteit op zich.
Het betekent namelijk het zien van nieuwe dingen. Waar Gabrielle niet is, staat wel een vuilniswagen en wie is die man met die pet en wat doet hij daar? Hoe het in een kinderbrein werkt, weet niemand. Maar ik haalde er de les uit, dat mijn en vast ook andermans sprint naar een goed artikel, veel waardering of een nagejaagd compliment ook konden verlammen. Dat je ook de keuze kunt maken, dat niet te doen. En je blik opnieuw open te stellen voor alles dat je onderweg wordt aangereikt.
Hé, een vrouw met een reuze pompoen op weg naar de lampionnenoptocht!

About Author

Jitske van Oostrom
'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.