Kids for sale

0

Wat wil je later worden? Mama, was mijn antwoord standaard. Schoonheidsspecialiste,  politieagente, bakker, kapster en kunstenares moesten mijn bijbaantjes worden. Ik vond alles leuk, maar mama worden vond ik het aller leukst.

Ik zorgde dan ook heel goed voor mijn poppen tussen het spelen met de Transformers door. Ondanks dat ik echt een meisje meisje was moest ik noodgedwongen jongens dingen doen, aangezien ik alleen maar jongens om me heen had. Poppen waren in hun ogen een absolute “no go” dus zo flexibel als ik ben pastte ik me gewoon aan hun aan.
Ik was (ben) erg stuntelig, dus er ging wel eens wat stuk van die gasten door mij, of ik ging na veel waarschuwingen “dat ik dat beter niet moest doen” gruwelijk onderuit met de skateboard van mijn broer. Mijn moeder had ondertussen al een abonnement bij de eerste hulp, maar ik bleef mij best doen.

Poppen

Na ontelbare kneuzingen, ledematen die die om de haverklap uit hun kommetjes schoten, liters jodium en meters pleisters heb ik het opgeheven en ging ik trouw weer voor het zorgen van mijn poppenkinders. Ik gaf ze te eten, ik vierde elke week hun verjaardagen (ondertussen waren ze 180 jaar oud) en nam ze overal mee naartoe. Ik had 2 lievelings- poppies. 2 meiden, ja het is ongelofelijk ik heb het altijd al geweten. Ik voelde dat moeder worden mijn roeping was in dit leven en dat ik dit al op jonge leeftijd wilde worden. Daar hoef je geen studie voor te volgen, maar voor de zekerheid toch iets van een studie afgerond en ook deze had met kids te maken. Rody was het met mijn beslissing eens, of hij wilde van het gezeik af zijn dat kan natuurlijk ook.
Na de bevalling van lisa dacht ik bij mezelf, waarom, Ana? Wat bezielde je? Nooit meer, daar was ik zeker van, net zo zeker als dat ik kids wilde. Maar ja enigs kind leek me ook niet zo fijn voor Lisa en ze wilde zo graag een zusje….Zo gezegd zo gedaan, numero dos diende zich aan en 4 weken nadat ze geboren was bekroop me weer de gedachte “waarom wilde ik dit zo graag en was dit een droom, want dit lijkt eerder op een nachtmerrie”  Maar ja wat doe je eraan, helemaal niks gewoon doorgaan.

Ik sliep geen nacht en had de ene na de andere borstontsteking, waarop mijn huisarts adviseerde haar juist aan de ontstoken borst aan te leggen. Barbaars, werkelijk barbaars. Dit was waarschijnlijk heel gewoon als martel methode in de middeleeuwen, maar in deze tijd moeten ze toch andere oplossingen hebben?? What the heck, ik deed gewoon wat de huisarts zei en voedde Nina om het uur aan de iets wat pijnlijke borst. Dat ik zag dat mijn tepel er zowat af vond ik het hoogste tijd te nokken met deze waanzin. Daar dacht Nina ff anders over en ik had echt geen andere keus dan door te zetten. Ja okay ik had haar kunnen uithongeren dan was ik in 1 klap van alle narigheid af, maar dan ook meteen van alle leuke dingen,  nope geen keus.

Moeder zijn een fulltime job!

In die tijd vond ik dat ik beter kunstenares of bakker had kunnen worden, maar moeder als bijbaan, dat kan echt niet. Mama is een fulltime job en eigelijk is moeder zijn alle mogelijke banen in 1. Als ik alle ellende had geweten dat ik met mijn poppen speelde dan had ik ze mooi met koningendag verkocht en was ik verder gegaan met de transformers. Echter mijn 2 mooie gezellige soms iets wat irritante meiden zet ik niet op mijn kleedje met een bordje te koop ervoor. Ik zou ze voor geen goud willen missen, maar het zou zo fijn zijn als er een knopje aan/uit op zat. Misschien een ideetje voor de evolutie?

About Author

Ana Inden is getrouwd met haar grote liefde Rody. Samen hebben zij twee dochters. Lisa 8 jaar (een soort van engeltje) en Nina 4 jaar (een soort van bengeltje). Met veel plezier schrijft ze over haar belevenissen met de kinderen.

'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.