Je kind meekrijgen van de oh zo leuke kinderopvang? Dat doe je zo!

3

Ik heb soms van die momenten waarop ik denk: “Oh, als dit maar goed gaat,” Sinds kort gaat mijn zoontje naar de peuterspeelzaal. Daar was weer zo’n moment. Wil hij mee naar huis, zonder een scene te maken?

Een klein groepje kinderen zat in het lokaaltje aan de zeshoekige tafel. Allemaal zaten ze heerlijk met hun handen in de blauwe klei. Wat goed! Dat ik daar zelf niet op ben gekomen, om maar één kleur in huis te halen! Er zaten twee ‘juffen’ bij die met de kinderen bezig waren. Het zag er reuzegezellig uit. Ik liep op de tafel af. Mijn kind was bezig met het draaien van een soort worst, die vervolgens in de lucht uit elkaar viel. Bij de tafel aangekomen, ging ik naast hem zitten. Mijn zoon liet mij trots de blauwe hoop zien die was ontstaan na het worsten draaien. “Bewust belonen!” schoot het door mij heen. “Zo Jip, ik zie een blauwe berg klei……..uh…..,” ik beet op mijn tong, “wat veel klei zeg!” vervolgde ik.
Mijn zoon knikte enthousiast. “Ja, ik had heel veel klei mama, en zo maak ik een grote berg!” Hij deed nog eens voor hoe hij een grote berg maakte, door zijn arm zo hoog mogelijk de lucht in te steken. “Ja, ik zie het. Leuk bedacht, joh!”

Het moment om te schakelen was nu echt wel gekomen.

Ik begon het ook onbehaaglijk warm te krijgen met mijn winterjas in dat  warme hok. Ik voorzag dat hem meekrijgen niet gemakkelijk zou worden en ik voelde, terecht of onterecht, de aandacht van de mensen die ervoor hadden gestudeerd. “Hee Jip, het zou wel leuk zijn om hier een echte mega grote berg te maken hè?” Hij knikte breed lachend. “Zo groot dat de berg uiteindelijk niet meer op de tafel past en dat we er op moeten klimmen om hem hoger te maken.” Hij zag het overduidelijk zitten, “en dan nog hoger en groter, zodat hij tegen het plafond komt en de deur niet meer open kan.” “Haha,” Jip vond het erg grappig.
“En dan is de berg zo groot tot helemaal aan ons huis!” zegt hij. Hij zit nog op zijn  stoel, maar begint bijna te dansen van blijheid. “Hier ligt de opening!” denk ik bij mezelf. “Jaaaaaa!” roep ik, “dat is een goed idee! Laten we nu naar huis gaan en dan net doen of we heel hard van de berg af roetsjen, dan zijn we er zo!”
Heel even kijkt Jip bedenkelijk. Ik wacht in spanning af. “Even handen wassen,” zegt hij dan. Hij glijdt van het bankje.
Even later zitten we op de fiets. Ik heb nog nooit zo hard gereden. Fietsen van een berg na doen is echt topsport.

About Author

Maartje is moeder van twee kinderen en gelooft in opvoeden zonder straf’ ze deelt haar ervaring met ons. Daarnaast heeft ze een eigen website. www.eenmoederdiedeelt.nl

'); } //-->

3 reacties

  1. Creatief! Ik heb nog nooit echt problemen gehad om hem mee te krijgen. De oudste wel, gelukkig mochten ze altijd een koekje bij het kdv om de kooktijd te overbruggen. Kon ik als chantage wel inzetten

  2. Fijn dat het werkte. Ik doe het ook vaak netjes volgens het boekje, maar dan blijkt dat de kinderen dat boekje niet gelezen hebben en dus niet doen wat er van ze verwacht wordt…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.