Hulpouders gevraagd

2

‘Zal mama meegaan naar Zorgvrij?’ vraag ik aan mijn 8-jarige dochter. Groep 5 gaat naar de Zorgboerderij en juf vraagt in een mailtje om hulp.

Grote verbaasde ogen gevolgd door een zeer enthousiast: “Jaaaaaa!” bezorgen me naast een lach ook een licht schuldgevoel. Ouderparticipatie noemen ze het. Oftewel hulpouder zijn: een groepje kinderen toegewezen krijgen om te begeleiden tijdens een uitje. Ik vind het doodeng. En doodvermoeiend. Meestal wanneer er zo’n hulpvraag binnenkomt heb ik dus helaas geen tijd. Althans, dat zeg ik dan tegen mezelf. En soms ook tegen de kinderen of de juf. Voor andere dingen heb ik wel tijd. Assisteren bij het kerstontbijt bijvoorbeeld of foto’s maken tijdens uitvoeringen. Dingen waarbij we op school blijven. Met z’n allen bij elkaar. Zonder attracties of klimrekken of beesten. Maar met een groepje op stap… 

Het lijkt andere ouders zo makkelijk af te gaan. Om over de juffen en meesters maar te zwijgen.

Ik ben er niet goed in. Ben bang dat ze kwijtraken. Dat we verdwalen, op de heenweg al. Of dat ze, als we wel aankomen, ergens tussen of onder komen. Dat ze ergens uitvallen. Of geprikt worden. Of gebeten. Of dat ze stikken in hun raketje. Het zweet breekt me al uit bij de gedachte. Ik denk echter dat ik er dit keer maar aan moet geloven als ik die blije toet zo voor me zie.Om kwart voor negen meld ik me in de klas. De moed die ik mezelf heb ingepraat zakt me enigszins in de schoenen wanneer ik de “uitrusting” van twee van de hulpmoeders zie. Heb ik weer eens niet goed gelezen? Een bijlage vergeten te openen met een keurig lijstje? Ik weet (bijna) zeker van niet want ik heb gisterenavond nog de route gecheckt en daar stonden verder geen instructies bij.
Moeder 1 heeft een enorme rugtas mee waar enkele handdoeken aan bungelen.
Moeder 2 een plastic tas met bekers en een grote thermoskan, ik vermoed met limonade.
Er is ook een vader bij. Hij lijkt niets bij zich te hebben. Daar put ik hoop uit.

Op het teken van juf rennen alle kinderen naar hun begeleider. Mijn smurf staat stralend voor me te springen om het groepje voor te stellen. Twee jongens en twee meiden. Dat valt best mee. Ze slaat haar arm om het jongetje naast haar. Hij is klein, heeft een open gezicht, ziet wat bleekjes en heeft een snotneus. ‘Mam dit is Elias, maar je mag gewoon Jas zeggen hoor dat doen wij ook, hè Jas?’ Elias grijnst. ‘Hij is voor alles allergisch, maar dan ook echt alles, hè Jas? En daarom heeft hij zijn eigen eten mee, hij mag echt niks anders eten. En hij is altijd verkouden, echt altijd mam!’ ‘Ja iew!’ zegt het lange meisje naast naar. Ze ziet er prachtig uit, haar blonde haar in een knot, een grijs colbertje, een wit strokenrokje en flatjes met glitters. ‘En dit is Kai mam’ vervolgt mijn dochter. Ze kijkt naast zich waar inderdaad net nog het andere jongetje stond. ‘ Kahaaaai!!! Dat doet ie nou altijd hè mam, ook met gym en buitenspelen, hij is echt altijd weg!’ ‘ Ja pffff ’ zucht het lange meisje terwijl ze met haar ogen rolt. Terwijl de rest van de klas al de trap afstormt gaan wij op zoek naar Kai. Ik kan dit, denk ik bij mezelf, ik kan dit echt…

About Author

Claudia Helsloot

Claudia Helsloot is 42 jaar. Ze woont in Haarlem met haar 2 kinderen: een zoon van 11 en dochter van 8 jaar, haar vriend, zijn dochters van 13 en 9 jaar en hond Bamse. Een druk, gezellig en chaotisch samengesteld gezin met een hoop belevenissen! Met haar partner heeft Claudia een trainingsbureau. Verder schrijft ze, onder andere samen met een vriendin en studiegenoot van haar opleiding Toegepaste Psychologie en is ze bedenker van de Facebookpagina en site: Ik beken! Haar columns weerspiegelen hoe Claudia haar leven met haar gezin ervaart: regelmatig ontroerend, vol verwondering, soms in complete chaos, relativerend en hilarisch.

'); } //-->

2 reacties

  1. Haha herkenbaar van de creche uitjes waarvik wel eens mee naar toe ga. De verantwoordelijkheid die je dan opeens voor andermans kinderen draagt, heel inspannend. Leuke column!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.