Geduld is een schone zaak

0

Geduldig zijn is een van mijn minder sterke eigenschappen, dat geef ik ronduit toe. Als het in de rij bij de Appie op slakkentempo gaat, sta ik me al op te vreten. Helaas zullen de meeste ouders wel weten dat je met kinderen juist geduld moet hebben en ook ten alle tijden kalm moet blijven. Maar SOMS zijn er van die momenten…

Als ze er twee uur over doet om haar bord leeg te eten.

Van kleins af aan is het een moeilijke eter geweest; de fles dronk ze als baby al nooit helemaal op. In de loop der jaren was dit hetzelfde verhaal qua eten. Haar bord komt zelden leeg. Nu is het zo dat ze ook niet een van de dikste kinderen is, oké, ze is lang en dun. Bij het consultatiebureau gaven ze het advies haar vaker eten aan te bieden tussendoor en het tijdens het avondeten leuk te houden. Leuk houden? Hoe the hell hou je het leuk als ze gewoonweg niet wil eten en je zit al twee uur aan tafel? “Hier komt het vliegtuigje mond open” werkt ook niet echt meer op deze leeftijd. Gelukkig eet mijn SPH geschoolde zus ook wel eens mee. Op die momenten zeg ik: “Zus neem jij het even pedagogisch verantwoord over, bedankt he!”

Ze Oost-Indisch doof is

Soms kan ik dingen wel vier of vijf keer herhalen zonder enige vorm van reactie te krijgen. Ik heb wel eens gezegd: “Haal die bananen uit je oren.” Waarop ze reageerde met: “Mam! Noem je mij nou aap?” En daarna als een aap door de kamer rende om zich vervolgens om mijn been te klemmen met de mededeling: “Jij bent de mama-aap.” Op de vraag of ze Oost-Indisch doof was antwoorde ze: “Ja mama je weet dat ik indo ben, ik hou toch van lemper.” Juist ja.

Je net op het punt staat te vertrekken en dochterlief moet naar het toilet

Wie kent het niet. Wil je net weggaan, alles klaar, moet ze naar het toilet. Meestal zijn dit dan ook net de momenten waarop je haast hebt en zij nummero 2 (GROTE BOODSCHAP) moet. Zet de tas maar weer neer en trek de jas maar weer uit. Heerlijk!

Je net de woonkamer hebt opgeruimd en ze besluit haar speelgoedkast overhoop te halen

Soms heb je van die momentjes dat je even snel de was moet ophangen, dus dochterlief even alleen beneden laat, dat kan best als ze vijf jaar is. Je snapt de onaangename verrassing als je bij terugkomst de net opgeruimde woonkamer aantreft als oorlogsgebied. Probeer dan maar eens kalm te blijven. (Tel tot tien, tel tot tien.)

Je beneden komt en ze heeft zojuist een tekening op de muur gemaakt

“Kijk eens mama!” Mijn eerste reactie, in m’n hoofd; AAAARGH NEEEE, verdomme. Maar dat kan je natuurlijk moeilijk tegen je dochter roepen als ze zojuist über trots haar tekening laat zien. Dat is heel pedagogisch onverantwoord. Dus verman je jezelf en spreekt dochterlief streng toe dat dit toch echt niet de bedoeling is.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het beste advies; choose your battles. Je wint ze toch niet
allemaal en dat hoeft ook niet. Tel in de andere gevallen tot tien, of honderd.

About Author

'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.