Door de mand

0

Zijn moeder (“mijn allerliefste mammie”) is voor een dag of drie naar de Frankfurter Buchmesse. Dat heb je zo met uitgevers van boeken. Heel anders dan je zou verwachten, kijkt hij bij thuiskomst van de BSO bijna tevreden rond. “Dus mama is weg…” zegt hij constaterend. “Ja, maar over een paar daagjes komt ze al weer terug, hoor,” denk ik hem gerust te moeten stellen. Geen reactie, geen mimiek van enig belang. Hij kijkt naar buiten. “Wat wordt het alweer vroeg donker, hè?” merkt hij op z’n Hollands op. En dan: “Weet je, ik mag vannacht bij jou slapen. En morgen ook.”

O? Hij weet meer dan ik. “Ja, omdat mama er niet is. Ze heeft het zelf gezegd, dat het mag.” Dit laatste geloof ik niet, en dat eerste heeft hij ongetwijfeld zelf bedacht.
Als we even later aan tafel gaan, kijkt hij met een schuin oog naar mijn tomatenmascarponesoep met in olijfolie geroerbakte knoflookgamba’s. “Is dat óók om af te slanken, pap?” Door de mand vallen is nooit leuk, maar tegenover een kleuter van 5 heeft het ronduit iets beschamends. Ik zoek naar een overtuigende, liefst ook nog pedagogisch verantwoorde reactie. Maar dat hoeft al niet meer. ”Hé pap,” zegt hij, oprecht enthousiast, “nou kun je ook eens fijn eten wat je zelf lekker vindt, hè?”
Even later lagen er op zíjn bord alleen nog zeven eenzame spruitjes.

About Author

'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.