De vakantie is voorbij

0

Daarmee is de rust in Huize Joosten wedergekeerd. De vakantiewas is gedaan en de kinderen zijn weer alle vier naar school.

Mijn sneakers,waarmee ik door de Belgische Ardennen heb gestruind, liggen afgetrapt in de kliko en het feit dat de hoog-gehakte schoenen weer vooraan in de kast staan is het eerste teken dat ook mijn werk weer op me wacht. Sinds ik me in een mannenwereld begeef verdwijn ik met mijn krappe 1.65 tussen die boomlange kerels dus de platte ballerina’s heb ik afgezworen. Voor twee van mijn drie dochters is mijn schoenenimperium als een soort Walhalla. De jongste van 8 jaar banjert er stiekem mee naar de speeltuin om vervolgens vriendinnetjes mee naar huis te nemen die ook wel even een paar willen kiezen voor hun rollenspel. ‘Oke, jij bent de zeurende mevrouw en ik ben m’n moeder in de gemeenteraad en dan moet jij met een probleem bij mij komen’, hoor ik mijn dochter zeggen. Oei, het is duidelijk welk beeld mijn dochter van mijn werk heeft en dat moet ik nodig bijschaven…

Vandaag bracht ik diezelfde dochter naar school en trok een paar Allstars aan. Geleend uit het schoenenimperium van mijn oudste dochter maar dat ter zijde. ‘Ben je vrij mam?’, vroeg de kleine wijsneus. Nee mama is niet vrij, mama werkt vandaag thuis. En dan vertel ik over mijn uitdaging voor de hele maand september. Elke dag ga ik minimaal 10.000 stappen zetten omdat ik mee doe aan Steptember. Dat is een uitdaging om Celebrale Parese onder de aandacht te brengen. Oei, moeilijke term, Celebrale Parese. Ik leg haar uit dat ik door elke dag minstens 10.000 stappen te lopen, en heel veel mensen met mij, geld inzamel zodat er onderzoek gedaan kan worden voor kinderen zoals ons nichtje Thirza die door bewegingsstoornissen geen beheersing over haar lichaam heeft en dus altijd afhankelijk is van anderen.
Ik laat haar de stappenteller zien en dan is 1+1 al snel 2. Dochterlief begrijpt dat we lopend –lópend?!- naar school toe gaan. Te gemakkelijk pak ik de auto, dat weet ik best van mezelf. En ik merk nu ook hoe verwend die kleine draak daarmee eigenlijk is. Ik bevestig de stappenteller aan haar broekband en opeens is lopend naar school gaan haast een feestje. We doen er 940 stappen over. De vraag wie de hond nog even uitlaat voor het slapen gaan kwam vandaag niet ter sprake. ‘Waar ga jij nog heen om 23.00 uur?’, vroeg mijn man die normaal gesproken het laatste rondje voor zijn rekening neemt omdat ik dan niet meer vooruit te branden ben. ‘Oh, ik ga de hond wel uitlaten, ik wil nog even een paar stappen doen’. Hij kan niet stoppen met lachen.

‘Duurt die actie maar een maand?’

Eenmaal buiten in de regen komt er een what’sappje binnen op mijn telefoon. Ik vraag me af wie me zo laat op de avond nog nodig heeft en ik open het berichtje. ‘Uitslover’, lees ik. Kennelijk was één van mijn pubers nog wakker. Gelukkig stonden er wel xxx achter. Zo zijn ze dan ook weer, die pubers van tegenwoordig.

About Author

Pauline Joosten

Pauline Joosten (41) is getrouwd en moeder van 4 kinderen en 2 engeltjes. Ze woont in Willemstad, gemeente Moerdijk. Na een aantal jaar in het onderwijs te hebben gewerkt kwam ze via-via terecht in de journalistiek. Ze schreef voor een lokale krant en is momenteel werkzaam bij de stichting Buurtlink.

'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.