De R van rood hoofd

0

Zit ik gisteravond enthousiast én educatief verantwoord met mijn zoon een Borre-boekje te lezen.
Zo van: “Hij gooit de stok met een grote boog in de B van…?” Hij, braafjes: “…de B van bosjes, pap.” Ik, lovend: “Goed zo!”

En ik stoom meteen door: “De hond rent erachteraan en verdwijnt in de S van…?” Hij, enigszins gelaten: “… de S van struiken. Toch…?” Ik, met een hoog stemmetje: “Ja, alwéér goed! En weet je misschien ook nog wat Borre daarna zegt?” Een tikje vermoeid: “Ja pap, hij zegt: ‘Zo, die zijn we kwijt.’ Met twee keer een Z…” Mijn stem slaat nu bijna een octaaf over: “YES!!!
En dan vervolgt Borre met: ‘Kom maar naar beneden, P… met de…?” Merkbaar verveeld nu: “… de P van poesje, pap. En van papa, ook.” Gloeiend van trots sla ik de bladzijde om. Maar hoor ik daar een kreuntje uit het kussen opstijgen?

“Eh, zeg pap…” “Ja, jongen?” “Hé papa….” “Ja, zeg het maar?” Nauwelijks onderdrukte zucht. “Pap, eh… kun je nu niet gewoon even verdergaan met het verhaal? Met de V van voorlezen, bedoel ik?”

About Author

'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.