Blog opgedragen aan mijn ‘jarige’…

0

grafjes guus en anne (1)‘Het leven is soms net een schilderij. De tijd verstrijkt er steeds een kleurtje bij’. Dat klonk toen ik met je papa trouwde. Dat had hij uitgekozen. Niet wetende hoeveel meer betekenis iets simpels als een liedje ooit voor ons kon krijgen. Het schilderij van je zusje en jou (want ‘grafje’ klinkt zo naar) wordt mooier naar mate de tijd verstrijkt. Omdat het goed is zo.

Zo klein zou je nog zijn, 30 weken jong. En toch zó uniek, zó bijzonder.
De plaats en datum van jouw geboorte stonden vast, maar leven los van mij bleek onmogelijk voor je te zijn. Mijn hart klopte immers voor dat van jou.

Allerliefste Guusje, zoals bij alle mensen kruisen vreugde en verdriet ook míjn pad. Zo hoort dat, want leven is álles; een wonderlijke compositie van tegenstellingen.
Treurig en mooi tegelijk. Wie ooit in een dal was, zal de berg op waarde weten te schatten.
Ik denk meer dan ooit terug aan de laatste uren dat ik jou onder mijn hart heb mogen dragen. Dwars door alle dingen die er nu gebeuren en die me enorm bergopwaarts leiden leeft altijd ergens diep van binnen het verdriet van die twaalfde augustus 2008. 6 jaar alweer, maar zonder slingers, ballonnen en een taart met kaarsjes er op.
Kind, kind…
Dwars door alles heen zal mijn liefde voor jou er altijd zijn. En ik weet dat jij dat ook weet.

En dit was dan alweer mijn zesde brief aan jou, zonder tranen, want je hebt het zonnetje laten schijnen!
Met oneindig veel liefs van je mama.

About Author

Pauline Joosten (41) is getrouwd en moeder van 4 kinderen en 2 engeltjes. Ze woont in Willemstad, gemeente Moerdijk. Na een aantal jaar in het onderwijs te hebben gewerkt kwam ze via-via terecht in de journalistiek. Ze schreef voor een lokale krant en is momenteel werkzaam bij de stichting Buurtlink.

'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.