Aardig zijn

1

Afgelopen week kwam Sira, mijn jongste dochter thuis met een sip gezicht. Ze was boos want ze had op haar kop gekregen. Een vriendinnetje van haar had een knutselwerkje gemaakt en gevraagd aan mijn dochter wat zij daar van vond. Waarop zij had gezegd; ‘Eerlijk gezegd lijkt het een beetje mislukt.’

Het vriendinnetje in dikke tranen en direct naar de juf. Wijzend naar mijn dochter zei ze: ‘Zij zegt dat ik mislukt ben!’  Met als gevolg Sira op de gang.
Terwijl ik naar haar sippe snoet kijk begint de oudste een relaas af te steken. ‘Je weet toch wel dat je af en toe moet slijmen?’ Sira kijkt vragend door de spleetjes van haar ogen. Ella lacht hard.

‘In dit soort gevallen zeg je gewoon altijd: Mooi hoor, heel knap van jou. En zo hard dat de juf het ook hoort.

Vriendinnetje blij, juffrouw blij, jij blij!’
Sira kijkt boos. ‘Dat is helemaal niet lief, dat is liegen, want het was écht lelijk.’
Ella zucht diep. ‘Luister, met wat slijmen kom je heel ver. Weet je nog dat wij die voetbalplaatjes spaarden bij de supermarkt? Ik hielp de mensen die iets zochten en weet je nog in de rij voor de kassa? Daar complimenteerde ik die ene vrouw met haar mooie bloemetjes jas. Waarom denk je dat ik zoveel meer plaatjes had?’
Ze kijkt trots. ‘Slijmen werkt! Toch mama?’
Ik sta met verbazing te kijken en weet even niet wat pedagogisch verantwoord is om te zeggen.

Iets aardigs

Dus ik stel voor om eerst een kopje thee te drinken en vorm ondertussen een antwoord.
‘Nou, er is altijd wel iets aardigs te zeggen, Sira. Er was toch vast wel iets mooi aan het werkje?  Het materiaal, de kleur, de vorm?’ Terwijl ze lang nadenkt, denk ik aan mijn eigen ervaringen. We willen allemaal gewaardeerd worden, maar wel oprecht. Als ik in een kledingzaak iets pas en vervolgens overladen wordt met complimenten terwijl het echt niet staat, kom ik daar nooit meer terug. Gladde verkopers aan de telefoon? Pas nog. ‘Maar mevrouw u verdient toch een weekendabonnement op de krant. Elk weekend even relaxen na een drukke werkweek, dat zal u goed doen.’ Nee, bah werkt averechts.

Ik recht mijn schouders. ‘Nou, meiden complimentjes geven dat werkt, als ze oprecht zijn. Dus Sira kijk de volgende keer net wat langer of je iets moois ziet en anders kun je nog altijd zeggen.
Goh, ik zie dat je er wel erg je best op hebt gedaan.’ Ze knikt enthousiast. ‘En Ella, niet slijmen om te slijmen hoor, als mensen daar achter komen is dat niet fijn.’ Ze haalt haar schouders op. ‘Ben toevallig wel een hele goede slijmbal hoor,’ ze lacht, ‘trouwens echt een leuke jurk die je aanhebt.
Staat je supergoed mam!’ Ik lach, wat heb ik toch een lieve dochters.
Ik kijk naar mijn jurk waar ik zelf over twijfelde, maar het zal dan wel goed zijn. Wacht even… ‘Sira wat vind jij?’ Sira kijkt naar mij, dan naar Ella, dan naar de grond, dan weer naar mij en lacht.. ‘Ik zie dat je er echt je best op hebt gedaan mama!’
Shit…

About Author

Eefke

Eefke Peeters (1979) is journalist en columnist voor diverse regionale kranten en platforms waaronder haar eigen tijdschrift Vita Magazine. Ze heeft twee dochters Ella (2003) en Sira (2006). De twee totaal verschillende meiden in combinatie met de nodige deadlines zorgen voor een onuitputtelijke inspiratiebron.

'); } //-->

1 reactie

  1. Ik ben op zich wel voorstander van een leugentje om de gemoederen kalm te houden. Mijn kleuter leert nadrukkelijk op school dat IEDEREEN ANDERS IS en dat zegt zij dan maar als iemand haar tekening niet mooi vindt 🙂

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.