Zelf richting geven…

0

Mama, jij mag niet naar me kijken, oké?, zegt mijn oudste. Ze heeft net besloten dat ze toch maar gaat optreden met de club waar ze op zit. In eerste instantie besloot ze het niet te willen, maar later na oefenen en anderen enthousiast erover horen vertellen, besloot ze toch mee te doen.
Ik vroeg haar wat ze bedoelde. Het antwoord was duidelijk: zij ging optreden en ik was niet welkom.

Oei. Dat was wel even slikken als moeder, dat ik niet mocht komen kijken. Maar tegelijkertijd bedacht ik me wat belangrijker was: zij, met haar gevoelens en dat wat zij nodig had om het te kunnen, of mijn gevoelens die wel weer over zouden waaien? Ik besloot tot het eerste. En om mijn eigen gevoelens op een ander moment even aandacht te geven.

Dag van het optreden

De dag kwam eraan, dat ze mocht optreden. Mooie kleding aan, haren netjes en daar gingen we dan. Ik alleen om haar weg te brengen en op te halen.

Een man, en twee vrouwen stonden bij de balie. Ze vroegen of we ook voor het optreden kwamen, om te komen kijken. Ik benoemde dat mijn dochter zelf moest optreden en er nu alvast was om te repeteren. De man wilde me vanzelfsprekend richting stoel begeleiden, zodat ik kon kijken. Ik benoemde dat ik niet ging kijken. De man wisselde een blik, met de vrouw achter de balie. Ik benoemde hem, dat ik niet mocht kijken van mijn dochter. Hij wilde wat goedbedoelde tips en info geven. Zei: maar zij bepaald toch niet, dat jij niet komt kijken? Jij bent toch de baas? Jij bepaald toch?

Ik benoemde, de korte versie van wat ik zelf had gehoord van mijn dochter, en dat ik daar graag aan toegaf op dit moment. Hij knikte, dacht na, en noemde toen goedbedoeld vertalend: ah, perfectionistisch zeker?! Aha, nee ik begrijp het. Het is om 20 uur afgelopen. Tot straks.

Schouderophalend en hoofdschuddend, liep hij verder, om de volgende te helpen. De vrouw vroeg nog: kun je niet stiekem achterin de zaal gaan zitten? Ikzelf twijfelde even, maar besloot toch echt gehoor te geven aan mijn dochters’ wens.

Net toen ik naar buiten wilde lopen, kwamen we een vriendinnetje tegen, en haar moeder, Haar moeder vroeg of we ook gingen kijken naar het optreden, en ik benoemde dat dit niet zou gaan. Ook zij wilde me van goede tips voorzien, en begreep even niet zo goed waarom ik een andere keuze maakte. Ik benoemde haar, hoe en wat. Dat mijn dochter het zelf had bedacht en ik er graag gehoor aan wilde geven. Dat ik een andere keer wel zou komen kijken.

Na het optreden

Na het optreden, zag ik de duim van de moeder al omhooggaan. Ook vertelde de juf hoe goed het was gegaan.

Ik bedacht me hoe lief het was, dat ze dat deden. Ikzelf vroeg aan mijn dochter hoe het optreden was gegaan en met rode wangen, vertelde ze me enthousiast hoe goed het was gegaan. En dat ze nog een keer zelf wilde oefenen, en dan daarna bij een derde keer mensen wilde gaan uitnodigen. ‘’dan heb ik wel genoeg geoefend, mama’’. Ik vond het een goed idee. En genoot van haar enthousiasme over de activiteit en haar eigen aandeel daarin.

Ik vroeg haar, hoe ze het vond zo zonder publiek van haarzelf. Ze gaf aan, dat ze het fijn vond. Maar dat het wel dubbel was, want ze vond het ook wat saai dat zij geen publiek van haarzelf bij zich had gehad, en andere kinderen wel. Toch was ze het nog wel eens met zichzelf, en blij met hoe het was gegaan. Enkele keren later, was ze eraan toe om wel met eigen publiek erbij op te treden.

Tips:

  • Help je kind, om bij zijn/ haar eigen gevoel te blijven
  • Probeer dit op jouw eigen manier te volgen, passend bij jouw kind
  • Daarmee leer je je kind: vertrouw op jezelf

About Author

Delia Hofman was jarenlang (spel)begeleidster van kinderen en jongeren met ASS. Ze is moeder, en coacht bij Play 'n Move, gezinscoaching. Hier coacht ze kinderen, jongeren en/ of hun ouders.

'); } //-->

Geef een reactie