Wennen in een nieuwe klas

2

In de eerste schoolweek van groep 7 loop ik twee keer mee naar school. Ik wil kennismaken met beide juffen die Tijs dit jaar onder hun hoede krijgen.

Juf A. werkt de meeste dagen. Ze laat weten dat ze op de hoogte is dat Tijs anders leert en stelt meteen voor om over een paar weken bij elkaar te gaan zitten omdat ze meer wil weten en open staat voor tips over beelddenken. Bij juf A. heb ik direct een prettig gevoel en weet instinctief dat ze de leerstof bij Tijs op de juiste manier zal proberen aan te reiken.

Juf B. is ouder dan Juf A. en heeft al vele jaren ervaring voor de klas. Ze weet precies hoe ze met kinderen zoals Tijs en met bepaalde (lastige) situaties om moet gaan. Het komt helemaal goed met Tijs probeert ze al mijn zorgen weg te wuiven. Op dat moment, bij de deur, begint er direct iets te ‘zeuren’ in mijn onderbuik. Ik voel dat juf B. minder open staat voor een betrokken ouder die haar wat tips kan geven en kan uitleggen hoe haar visueel ingesteld kind de lesstof het beste aangereikt kan krijgen. Haar lichaamshouding en een muurtje van gepaste afstand is mij niet ontgaan.

Ik ben benieuwd hoe mijn hoog sensitieve kind de twee juffen ervaart en of hij een voorkeur heeft voor één van de juffen.

Tijs moet erg wennen aan de volle klas, maar gelukkig hoeft er niemand op het dak te zitten.

Ik merk dat hij moeier is dan anders. Een aantal kinderen zijn hun grenzen aan het verkennen én bij de nieuwe juffen én bij de kinderen, want sommige haantjes moeten natuurlijk wel de haantjes blijven. Dit leidt tot best veel onrust en ruzie in de groep. Waardoor de stemmen van de juffen regelmatig worden verheft. Tijs baalt hier onwijs van, gaat ruzie en herrie zo veel mogelijk uit de weg.

Het valt me al snel op dat Tijs met meer verhalen en vrolijker thuis komt op de dagen dat juf A. les geeft. Vaak verpakt ze lesstof in leuke spelletjes. Juf B. is strenger en serieuzer.

Ik leg Tijs uit dat de ene juf niet beter les geeft dan de ander. Dat de ene juf niet aardiger is dan de ander. Ik probeer mijn kind duidelijk te maken dat elk persoon anders denkt en reageert. En dat hij, als hoog sensitief persoon, altijd een duidelijk gevoel zal hebben bij degene die voor hem staat. Bij de één zal hij zich direct veilig en prettig voelen en bij de ander zal dit minder het geval zijn. Daar moet hij mee proberen om te gaan.

Een moeilijk gesprek, want mijn kind wil gewoon een leuke, gezellige en prettige tijd op school.

Mijn gevoel van onrust (een klas van 20 kinderen naar 29 kinderen) is nog steeds aanwezig. Groep 7 schijnt het moeilijkste jaar te zijn. Vooral met rekenen heeft mijn kind nog best het één en ander in te halen. Nu de Intern Begeleider die Tijs al jaren begeleidt bijna met pensioen gaat vraag ik ook maar weer eens een gesprekje aan hoe school de extra lessen één op één rekenen gaat voortzetten. Ik wil weten wat de plan van aanpak is.

En dan, na een open gesprek op school, besef ik dat ik Tijs thuis ook nog heel erg zal moeten begeleiden met rekenen. Toeval of niet? Ik ga bijna de twee daagse opleiding volgen voor gecertificeerd coach voor de ‘Ik leer anders’ methode. Ik zal alles op alles zetten om het geleerde op mijn kind over te brengen. Ik weet dat hij het kan, maar hij moet alleen de juiste tools aangereikt krijgen, die ik hem hopelijk kan geven. Diep in mijn hart hoop ik andere visueel ingestelde kinderen ook te kunnen helpen. Een nieuwe uitdaging voor ons beiden, waar ik in ieder geval veel zin in heb. Maar of mijn beelddenkertje mijn enthousiasme deelt?

 

About Author

In 2012 kwam Aimee Pijl er per toeval achter dat haar kind wel eens een beelddenker kon zijn. Een nieuwe wereld ging voor haar open open en veel puzzelstukjes vielen op hun plek. Door over haar ervaringen van beelddenken te schrijven op haar website www.kind-in-beeld.com

'); } //-->

2 reacties

  1. Heel erg herkenbaar. Onze middelste voelt zich zichtbaar verdrietig en onthand in de klas. De leerkrachten zien dit ook maar krijgen het niet voor elkaar om hem te doen ontspannen.
    Van leren komt maar weinig omdat hij bij voorbaat het gevoel heeft het niet te kunnen. De toetsen en leermethode sluiten hem volledig af van zijn natuurlijke manier van leren. Als ouder voel je je frequent machteloos.
    Ook wij proberen thuis veel te doen zodat de leermethode hem makkelijker valt, maar het gaat stroef. En dat terwijl de essentie van wat hij dan zou moet leren op het gebied van rekenen en taal hem eigenlijk prima af gaan, maar hij leert op zijn eigen wijze. Hoe mooi is dat eigenlijk! En hoe erg dat het als probleem word gezien. Het doet verdriet om mijn zoon zo te zien en hij is niet de enige. Het betreft heel veel kinderen wiens welzijn lijden onder het huidig regulier school systeem. En het stemt mij droevig om te ervaren en te lezen dat leerkrachten niet beseffen dat ze kinderen het beste kunnen begeleiden in hun leren als ze de kinderen ook daadwerkelijk kennen. Deze kennis haal je in beginsel bij de ouders. En iedere leerkracht die een ouder niet serieus neemt is onprofessioneel en niet bewust van de enorme verantwoordelijkheid die bij dit vak komt kijken. Ik ben geen zeurende ouder, maar een ouder die haar kind blij en vol zelfvertrouwen wil zien. Een kind dat een wereld vol mogelijkheden ziet en niet beperkingen.

    • Lieve Anne, bedankt voor je mooie woorden. Mooi dat je de talenten ziet van je kind. Mooi dat je je oer gevoelens als moeder laat spreken. Mooi dat je je kind een wereld vol mogelijkheden wil laten zien. Jouw kind komt er wel met zo’n moeder. Je kunt me altijd een pb sturen als je je verhaal kwijt wil. Aimee

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.