Vette pech!

0


Wat Paul van Loon, J.K. Rowling en vele anderen niet is gelukt, lukte Jeff Kinney wel: Osmo blééf 
lezen in

Het leven van een loser

– Vette pech!, oftewel deel 2 van Het leven van een loser. Al de eerste dag liet hij weten ook deel 1 te willen lezen. De derde dag legde hij het uitgelezen boek zuchtend neer en zei: ‘Hopelijk komt er snel een deel 3, maar gelukkig ken ik het eerste boek (deel 1) nog niet.’
Dit deel 1 is in bezit genomen door zijn dyslectische stiefbroer. Die leest beduidend langzamer, dus is het maar afwachten wanneer Osmo kan dóórlezen.
Het lukte mij het boek van 223 pagina’s in 2,5 uur uit te lezen. Maar het was geen onverdeeld genoegen. Op tijdrovender wijze had ik me ooit door de eerste twee Harry Potterboeken geploegd. Nieuwsgierigheid naar het waarom van hun populariteit was in beide gevallen mijn drijfveer. Ook nu wilde ik proberen te bevatten wat er zo bijzonder was aan dit boek, en ook dit keer werd ik teleurgesteld. Alle publicitaire aanbevelingen (‘Hilarisch’, ‘Verdient het om populair te worden’, Buikpijn van het lachen’) ten spijt vond ik het een slap aftreksel van Sue Townsends Adrian Mole-serie.

De schrijver maakt namelijk ook gebruik van de dagboekformule. Het lettertype is daar zelfs op aangepast. De ik-persoon (Abraham) ambieert stripschrijver te worden, dus staan er veel toelichtende strips in. Zijn zelfspottende verteltrant mist echter nou net dat noodzakelijke zuchtje ironie, waardoor veel van wat hij opschrijft zo zelfingenomen overkomt.  Ik begrijp mijn zoon niet. Hoe kan Osmo, en blijkbaar een groot deel van Amerika, dit leuk vinden? Het boek heeft nummer één gestaan in de New York Times!  Ik vrees dat als alles uit Amerika blijft overwaaien mij nog velerlei ernstige misverstanden in het verschiet liggen. Niet op z’n minst die met Osmo.

 

 

About Author

Myrte Gay Balmaz
'); } //-->

Comments are closed.