Tien-en-een-half, kleine kinderen worden groot!

0

Abrupt gooit hij zijn kleren in de vuilniszak. ‘Die zijn allemaal te klein’, besluit hij. Sommige kleren kan hij best nog aan, vind ik. Maar nee, te klein is te klein – kijk maar naar de maat –, dus niet meer over nadenken en aan het goede doel schenken.

Diezelfde middag gaan we shoppen, want dat ìk kleding voor hem koop, dat kan echt niet meer. Hij wil zelf uitzoeken, staat uitgebreid in de spiegel te kijken of ‘het staat’. Hij ontwikkelt zijn eigen stijl. Zoals dat hoort bij een tien-en-een-halfjarige.

Haren knippen is niet aan de kapper, want volgens zoonlief kan ik dat beter. Nou, daar zijn de meningen over verdeelt, maar ik doe mijn best. Er mag niet teveel af, wel boven, maar niet aan de achterkant. Okeeee….. Natuurlijk is het eind van het liedje, dat het dan toch te kort… ‘Ik had het nog zo gezegd, mam!’ Ach, gel erin en kam erdoorheen voor de finishing touch. En tussendoor een blik in de spiegel om te zien of alles nog op zijn plek zit.

Na het avondeten en douchen kruipt hij toch nog op mijn schoot. Zijn blote, lange benen bungelen over me heen. Ze voelen koud aan, maar mijn aanbod om ze te verwarmen met een deken wordt kordaat afgeslagen. Pffff, hij is geen baby meer!

‘Krijg ik al pukkels, mam? En wordt mijn stem al lager?’ Ik antwoord dat dat nog even duurt, maarvanzelf komt. Ik stuur hem naar de badkamer om zijn tanden te poetsen. Even later staat hij met een wit gezichtje en tranen in zijn ogen weer voor me. Ik vraag verbaasd wat er aan de hand is. Met horten en stoten komt eruit, dat zijn kies los zit. Zijn allereerste kies! We besluiten dat dat spannend is en bij het groot worden hoort. Best cool eigenlijk!

Als het bedtijd is en ik zoals gebruikelijk nog even naast hem kruip, slaat hij zijn armen om mijn nek. Ik wens hem welterusten en wil weggaan, maar hij houdt me vast. ‘Weet je wat het is, mam’, zegt hij dan. ‘Als ik ergens ben waar het warm is, dan voel ik me rustiger’, en vervolgens: ‘zoals bij jou’.

Ik kan even niets zeggen. Blijf lekker bij hem liggen, knuffel nog wat langer en geef een kus op zijn fris geknipte haar, waar ik hem mee plaag en waar we nu samen om kunnen lachen. Straks voelt hij zich daarvoor misschien te groot. Dat moment stel ik uit, zo vaak als mogelijk. Maar ik merk en ben blij dat hij zich aan het ontwikkelen is. Op weg is naar zelfstandigheid. En dat we samen zoeken naar nieuwe grenzen, maar ook – en vooral – nieuwe horizonten.

About Author

Wendy Pragt

Wendy hoopt met haar columns bij te drage aan aan een wereld, waarin alle kinderen – zonder uitzondering, maar met alle begrip en vrijheid – kunnen groeien en bloeien. Lees meer op www.wendypragt.nl

'); } //-->

Geef een reactie