Sinterklaas bestaat, zegt Bram

0

Het is de eerste keer dat we december in gaan met twee non-believers. Mijn kleindochters geloven beide niet meer in de Sint. De magie, die er voor mij al heel wat jaren af is, is nu echt helemaal verdwenen. Jammer, ik denk er nog vaak met weemoed aan terug. Grote troost is mijn sinterklaas bijbel, het rode boekwerk dat over de sint periode van acteur Bram van der Vlugt verhaalt. Vanaf half november ligt het nu op tafel en af en toe blader ik erin. Bram was voor mij de enige echte, de Sint der Sinten. Zelf gelooft hij nog steeds, getuige een recent interview in de Gooi en Eemlander van 22 november 2016.  Piet Roemer was natuurlijk zijn echte hoofdpiet, zelfs toen hij al lang Baantjer was geworden. Ik ben een hopeloze romanticus, ik weet het. Toen een vriend mij onlangs vroeg hoe Frankrijk was en ik vertelde over sterren en oorverdovende stilte, vond ik herkenning in zijn reactie. Hoe anders is dat met mijn jongste kleindochter. Mystiek is niet zo gemakkelijk meer op te houden in de huidige wereld van kleine mensen. Geen grote tranen als blijkt dat het prachtige sprookje van de Sint en zijn Piet niet waar blijkt. Hoewel ze vorig jaar nog heel pittig reageerde op de commotie rond zwarte piet in de media. ‘Waar gaat dat allemaal over oma, het is toch een kinderfeest?’ Nou, dat is het nu op veel fronten niet meer. Ik kijk met een scheef oog naar de politiek en de media, en zie daar de vaak vieze en valse grote mensen wereld. Die waar onze kleintjes die niet meer zo klein zijn zo graag bij willen horen. Dat is ok als het gaat om laat naar bed, eten wat je wilt en laat thuis mogen komen. Maar lieve schatten, blijf alsjeblieft nog even klein als het gaat om wat er wel en niet waar is over Sint en Piet. Mijn jongste kleindochter is daar allerminst romantisch over, maar wel zeer praktisch. Ze gaat moeiteloos over van verlanglijsten (hele lange!) naar lootjes en suggesties voor wat iedereen die haar niet getrokken heeft toch best voor haar kan kopen (overvloedig). Mama regelt alles, dat is misschien minder spannend dan toen de Sint nog over het dak kroop, maar wel zo handig. Want mama weet wat ze wil hebben, hoeveel ruimte er nog over is in haar propvolle kamertje en hoe alle hulpsinten het beste aan te sturen. Ze hoort nu bij de ‘groten die weten dat de sint niet bestaat’ en dat is een hele stap op de ladder naar volwassenheid. Voor haar en ook voor oma. Weer een sprookje minder. Gelukkig hebben we nog de vrijdag middag, met een Disneyfilm en warme chocolademelk met veel slagroom onder een dekentje op de bank. Knus bij elkaar op een hoopje met de hond aan onze voeten. Maar hoe lang nog…..

About Author

Marie Anne Lassing
'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.