Leren schrijven is niet zomaar iets!

2

‘Schrijven is niet zo maar iets’, krijg ik te horen wanneer we bij de kinderfysiotherapeut zitten.

‘Want tijdens het schrijven wordt samengewerkt op verschillende domeinen. De kwaliteit van elk domein op zich én samenwerking met andere domeinen, draag bij aan het resultaat van het schrijven. Een belangrijk domein zijn de motorische vaardigheden, zoals fijn motorische handelingen in de hand-oog coördinatie . Tevens speelt het domein cognitie een belangrijke rol, waaronder taal, spellen, begrip, aandacht en motivatie.’

Met grote ogen en nog net niet met mijn mond open hoor ik de therapeute aan. Ik had eigenlijk gehoopt dat we met een paar sessies wel klaar zouden zijn: Tijs leert zijn pen goed vast houden, hij leert zich te concentreren met schrijven, hij leert de verbindingslijntjes op de juiste manier te verbinden met de letters en… klaar is Tijs!

Diep in mijn hart vind ik dat netjes moeten leren schrijven onzin. In deze digitale tijdperk  is het toch genoeg dat je kunt spellen? Wie leest je geschreven handschrift nog?

Tijs zit naast me en probeert een ketting te rijgen van grote kralen. Geconcentreerd probeert hij het draad in het toch niet echt kleine gaatje van de kraal te krijgen. Wanneer het bijna lukt, valt de kraal uit zijn vingers. Tja; aan de fijne motoriek kan nog wel gesleuteld worden.

De therapeute doet nog een paar oefeningen om een duidelijk beeld te krijgen waar het probleem kan liggen. Onder andere wordt getest hoe het met zijn evenwicht gesteld is. Tijs moet op een wiebelig blokje staan met zijn rechtervoet. Dit gaat best goed. Dan is zijn linkervoet aan de beurt. Binnen drie tellen is hij al van het blokje afgewiebeld.

Daarna legt de therapeute allemaal dominoblokjes op tafel. De blokjes staan dicht op elkaar. Tussen de blokjes staat een autootje. Deze zal  Tijs voorzichtig met zijn duim en wijsvinger moeten oppakken, zonder de blokjes die op tafel liggen aan te raken. Tijs is gek op spelletjes en met glimmende ogen gaat zijn hand naar het autootje. Hoe hij het voor elkaar krijgt? Ik snap het nog steeds niet, maar alle blokjes op tafel zijn binnen een paar seconde omgevallen, alleen het autootje staat nog steeds op dezelfde plek. Mijn kind kijkt verbaasd naar het slagveld op de tafel en pakt alsnog het autootje. Tja; zo kan ik het ook!

Hoewel ik vol goede moed de praktijk van de kindertherapeute binnen ben gestapt  is de moed mij na een uur behoorlijk in de schoenen gezakt.

Buiten schijnt het zonnetje, het ruikt naar voorjaar. Ik laat de zonnestralen mijn gezicht verwarmen. Dan voel ik de hand van mijn zoon.  Het zware gevoel verdwijnt als ik naar zijn blije koppie kijk. We gaan er voor zorgen dat zijn handschrift leesbaar wordt!

About Author

In 2012 kwam Aimee Pijl er per toeval achter dat haar kind wel eens een beelddenker kon zijn. Een nieuwe wereld ging voor haar open open en veel puzzelstukjes vielen op hun plek. Door over haar ervaringen van beelddenken te schrijven op haar website www.kind-in-beeld.com

'); } //-->

2 reacties

  1. Dank je wel voor je opbeurende reactie. En goed te horen dat schrijftherapie dus ook écht werkt! Geeft de burger moed…

  2. Mijn zoontje, zes jaar oud, beelddenker, met vorig jaar in groep 3 een heel belabberd handschrift. Hij kon hebt zelf vaak niet eens meer lezen. Door juf doorverwezen voor schrijftherapie. Na twee keer bleek het niet aan z’n motoriek te liggen, maar hij zat teveel in z’n hoofd. Denkt teveel en te snel (lang leve het beelddenken) en is zich daardoor amper bewust van het feit dat hij ook nog een lichaam heeft. Daar komt bij dat zowel z’n rechter hersenhelft als z’n rechterhand dominant is. Rechterhand wordt aangestuurd door linkerhersenhelft, die is zwakker, dus een probleem met rechts schrijven. Wellicht kun je hier ook naar laten kijken door de fysio.

    Mijn zoontje is ongeveer 8 à 9 maanden bezig geweest met de therapie en ik verbaas me er nog steeds over hoe netjes hij nu schrijft. Soms denk ik per ongeluk dat iemand anders het heeft geschreven 🙂 Daar komt bij dat hij het GE-WEL-DIG vond om erheen te gaan. Hij heeft nu net van de week de laatste sessie gehad en het huilen stond hem nader dan het lachen toen hij hoorde dat het de laatste keer was. Dus: kop op! Ik hoop dat jouw zoontje de therapie net zo leuk gaat vinden als de mijne en dat schrijven gaat echt goedkomen. En nee, ik zie ook het nut van schoonschrift niet in, maar het hoort er nou eenmaal nog bij op school.

Geef een reactie