Schoolplein moeders

2

Ik kom sinds april regelmatig op het schoolplein. Het is altijd leuk om mensen te observeren, en zeker de moeders, als ik sta te wachten tot de schoolbel gaat.

Want wat een hoop soorten moeders zijn er. We hebben de vriendelijke moeder, de selectieve moeder, de arrogante moeder, de roddelmoeder. En zijn dikke, dunne, lange en korte moeders. Er zijn modieuze moeders, sportieve moeders,  nonchalante moeders, moeders die zich volgens mij met de ogen dicht hebben aangekleed ’s ochtends, moeders op naaldhakken enz. enz. Ik merk dat je heel erg groepjes moeders heb die je van top tot teen staan te beloeren en waarschijnlijk ook over je staan te roddelen. Wat ik altijd heel apart vind is dat er moeders zijn die minimaal een kwartier voordat de schoolbel gaat  al op het plein staat te “lullen” en er vervolgens een uur nadat de les is begonnen er nog staan. Diezelfde moeders staan er dan ook weer een half uur voordat de school uit is. Ik denk dan altijd spreek dan gewoon bij je thuis af, lekker warm en koffie of thee bij de hand en niet iedereen hoeft je gesprek verplicht mee te luisteren. Wat ik ook vaak meemaak is dat “goedemorgen” zeggen in de gangen echt pijn doet, bijna niemand doet het. Omdat zoonlief pas aan het einde van het schooljaar in de klas is gekomen merk je dat er al een soort hiërarchie is ontstaan in de klas. En ook wel onder de moeders die er bijna wortels staan te schieten op het schoolplein. Mijn doel is om dan zo vriendelijk en overdreven mogelijk goedemorgen te zeggen tegen die moeders die je vlak daar voor nog van top tot teen stonden te beloeren. Die moeders zie je dan even angstig kijken en dan toch voorzichtig een goedemorgen eruit te gooien. De arrogante moeder krijg ik echt de kriebels van. In zoonlief zijn klas zitten een aantal kinderen die zo’n moeder hebben. Die moeders voelen zich geweldig en te goed om je te begroeten. Ook die moeders krijgen elke keer een goedemorgen van mij, ik krijg niks terug maar dat mag de pret niet drukken. Want dat zijn de leukste op de vroege morgen. Toevallig had ik een van die kinderen in mijn groepje zitten met een uitje. Hartstikke lief kind, die echt vreselijk verdrietig was toen ze viel. Want ze had een nieuwe legging en schoenen en die mochten absoluut niet vies worden. Ik vind dat echt fascinerend dat een moeder eist van haar 4, 5 of 6 jarig kind om schoon thuis te komen. Terwijl een kind gewoon lekker moet kunne spelen zonder zich zorgen te moeten maken over haar kleren. Die arrogante moeder is echt een popje, mooie kleren dikke make-up ,  je kent ze wel. Haar kind was dus in tranen. Ik ben na schooltijd even naar moeder gelopen om te vertellen dat dochter lief was gevallen en dat ze daar verdrietig om was. Moeder schrok dat ik tegen haar begon te praten, want ze deed fanatiek haar best om mijn blik te vermijden toen ik naar haar toe liep. Dus de schrik op haar gezicht was groot. En mijn binnenpret nog groter. Haar antwoord was een zenuwachtige lach en dat het inderdaad zo was dat kindlief niet vies mocht worden. Dus ik uitgelegd dat kinderen vies worden, en dat dat natuurlijk heel normaal is en goed zelfs om vies te worden. En dat ze ondanks dat een leuke ochtend had gehad. Moeder kon er alleen een zenuwachtige giechel uitdrukken en fanatiek ja knippen op mijn verhaal. Kindlief kreeg dus niet op haar kop en moeder stond na te giebelen toen ik weg liep met een dikke glimlach op mijn gezicht.

Ja mijn strijd met de arrogante moeder is nog niet voorbij. Er gaat een dag komen dat ze uit zichzelf gedag zegt. Tot die tijd heb ik elke dag een binnenpretje.

About Author

Maaike Lolkema is 30 jaar jong en woont samen met mijn vriend en zoontje Daan van 4 jaar in Arnhem. Na haar studie SPW heeft ze 5 jaar op een kinderdagverblijf gewerkt. Inmiddels werkt ze alweer 3 jaar voor zichzelf als gastouder (www.facebook.com/gastouderopvanglolbroekies). Schrijven is altijd haar een passie geweest, naast haar andere hobby's carnaval en mode.

'); } //-->

2 reacties

Geef een reactie