Pizza met frikandel

1

“Ehm, please, doet u voor haar maar number 6 from the kindermenu. Yes, ehm, the pizza met frikandel, with patat and mayonaise. And a Fristi.”, hoor ik aan de tafel naast mij.

Ik kijk opzij, omdat deze bestelling in een Toscaans restaurant in Italië mij wat vreemd in de oren klinkt. Ik zie een jonge Nederlandse vader en moeder samen met hun dochtertje van een jaar of 4 aan tafel zitten. De vader gaat door met de bestelling en bestelt voor zijn vrouw en zichzelf een lekker stuk vis met salade en frietjes. Waarom ontzegt hij zijn dochter deze lekkernijen en moet zij genoegen nemen met een staaf afvalvlees, zonder groenten, aangevuld met een pakje kunstmatige zuiveldrank met suikers en kleurstof?

We zijn weer terug uit Italië. Er waren zoveel Nederlandse gezinnen op de camping, tussen wie wij elke dag zaten te eten, dat ik eigenlijk continu geconfronteerd werd met de eetgewoontes van de Nederlandse kinderen, aangeleerd door Nederlandse ouders. En ik viel van de ene verbazing in de andere. Met soms het plaatsvervangend schaamrood op mijn kaken. Het feit alleen al dat een Italiaans campingrestaurant zijn menu aanpast aan zijn jongste Nederlandse bezoekers, zegt al heel veel over de smaak en eetgewoontes van ons volk. De Italiaanse keuken is wereldberoemd om zijn eenvoud, pure smaken en de heerlijke verse groenten en fruit. Bovendien zijn de smaken erg toegankelijk. Ook voor kinderen. Wie houdt er nu niet van tomaat, kaas, pasta en frisse kruiden; de basis van de Italiaanse keuken waarmee talloze variaties mogelijk zijn. Verse vis in overvloed en heerlijke vleesgerechten. Met op z’n tijd een knapperige pizza.  Nee, voor onze Nederlandse koters moet dit plaatselijke aanbod wel even aangepast worden. Even het culinaire niveau een paar tandjes omlaag schroeven, en snel een beetje! Voor de kinderen frikandellen, pizza met patat erop (ja echt waar!), afgemaakt met appelmoes.

Het feit dat er een apart kindermenu speciaal voor Nederlandse kinderen ingericht moet worden, is al bijzonder.

Dat dit vol met ongezonde, smakeloze troep moet staan, vind ik onbegrijpelijk. In de campingwinkel kwam ik nota bene De Ruijter hagelslag en vruchtenhagel tegen. Er werd Fristi, Chocomel en Appelsientje verkocht. Rekken vol met typisch Nederlands snoep en drop. Wat is er mis met gewoon mee-eten met de volwassenen, met bijvoorbeeld een halve portie? En waarom drinkt bijna geen enkel Nederlands kind gewoon water, zodat je nog iets proeft van het eten: in plaats van een zoet zuiveldrankje dat de smaak van het eten wegneemt en bovendien de trek stilt waardoor kinderen de helft van hun bord laten staan?  Waarom worden frikandellen en ander fantasieloos ongezond voedsel geassocieerd met ‘lekker’ en ‘verwennerij ‘ en een bordje pasta met verse tomaten, basilicum, kaas en olijfolie met een glaasje water erbij niet? Ik moest op mijn lip bijten om bovenstaande vragen niet te stellen aan de Nederlandse campinggenoten bij wie ik dit gedrag spotte. Ik weet niet of ik me een volgende keer kan inhouden. Volgend jaar gaan wij daarom gewoon weer naar Italië, maar dan met als nieuw belangrijk criterium: een frikandelloze accommodatie!

About Author

Dorinda Deelen is 38 jaar. Samen met haar vriend Robert en twee dochters Nina (4) en Elisa (bijna 3) woont ze onder de rook van Amsterdam. Ze werkt als HR Business Consultant bij een bank. Na haar middelbare school heeft ze Europese Studies (o.a. Italiaanse en Franse taal- en letterkunde) gestudeerd aan de UvA en dit later aangevuld met een postdoc Master HR. Haar interesse gaat namelijk uit naar zowel mens als taal!

'); } //-->

1 reactie

Geef een reactie