OMG!

0

Ik ben voor het eerst echt een middagje gaan shoppen met mijn dochter. Ze is al acht dus, ja zeg, het mocht wel eens gebeuren.
Naast een outfit voor de kinderdisco van haar dansclub mocht ze nieuwe sneakers uitzoeken. Natuurlijk hebben we de H&M bezocht waar het gekrioel met kleine meisjes op zoek naar de hipste outfit bijzonder te noemen was.

Mijn dochter heeft haar eigen ideeën over de vulling van haar kledingkast. Dat klinkt voor veel moeders met een dochter wellicht super logisch, maar ik heb daar wel even aan moeten wennen in het begin. Mijn zoon deed nooit zo ingewikkeld over zijn kleding. Inmiddels heeft hij wel een mening over wat hij wel en niet aan wil, dat mag ook wel als je in de brugklas zit, maar tot een jaar of negen trok hij gewoon aan wat ik voor hem klaarlegde.

Het dametje daarentegen heeft al een heel duidelijk idee van wat ze aan wil vanaf een jaar of twee. Als het niet eerder was. Ze zat dan op de commode waar het stapeltje kleertjes dat ik neergelegd had uitgebreid werd geïnspecteerd. Wat haar niet beviel gooide ze doodleuk op de grond: “Nee, niet die. Die!” En wees vervolgens met dat stronteigenwijze vingertje richting de kast naar iets anders.

Inmiddels heeft ze haar eigen stijl, al jaren. Dat betekent: GEEN rokjes en jurken, heel soms een lange broek maar eigenlijk het liefst altijd een korte broek. In de zomer zonder en in winter met legging.
Met daaronder hoge sneakers. Geen laarzen en al helemaal geen flatjes. Dus op onze winkelmiddag scoren we Adidas sneakers. Wit-roze-paars, dat dan weer wel.
So far so good…
Tot we langs de Coolcat lopen.
Nou hoop ik dat ik niemand beledig, anders mijn excuses, maar ik vind de CoolCat voor meisjes echt vreselijk! Heel misschien voor meisjes van dertien of veertien…Of nou ja, eigenlijk, sorry…
Maar ze wilde er heel graag heen. Dus gingen we.
En kreeg ik de ultieme bevestiging: ik word oud, ben oud aan het worden, of al geworden eigenlijk. De muziek knetterhard, de rekken stampvol. Het duizelde me. Nog veel erger dan bij H&M.
Voor me uit huppelde mijn meiske:
“O My God!!!!, mam! Tis hier zo cool!”
Ze toonde een knalroze muts met grote zwarte letters: OMG. Een shirt met lange mouwen, maar het shirt zelf niet langer dan ver boven haar navel. En een hemdje in doorzichtige stof met tijgerprint. Mijn reactie in volgorde van kledingstuk:
Muts: “Hij is grappig ja, leg maar terug…”
Shirt: “Enig! Ik dacht het niet, schat”
Tijgerhemd: “Wat dacht je zelf? ”

Ze heeft humor en kon er dus wel om lachen. Uiteindelijk heeft ze sokken uitgezocht. Met een hondje. Dat was gewoon weer mijn meisje:
” Aaaah mam, zo schattig! ”
Er zit geen enkele pasvorm in de sokken dus zijn ze nu al overgedragen aan haar beer. Afijn, zij blij, Beer blij en vooral ik blij, ik heb genoten van onze middag!

About Author

Claudia Helsloot is 42 jaar. Ze woont in Haarlem met haar 2 kinderen: een zoon van 11 en dochter van 8 jaar, haar vriend, zijn dochters van 13 en 9 jaar en hond Bamse. Een druk, gezellig en chaotisch samengesteld gezin met een hoop belevenissen! Met haar partner heeft Claudia een trainingsbureau. Verder schrijft ze, onder andere samen met een vriendin en studiegenoot van haar opleiding Toegepaste Psychologie en is ze bedenker van de Facebookpagina en site: Ik beken! Haar columns weerspiegelen hoe Claudia haar leven met haar gezin ervaart: regelmatig ontroerend, vol verwondering, soms in complete chaos, relativerend en hilarisch.

'); } //-->

Geef een reactie