Oh oh oh die CITO……

0

Kinderen toetsen om resultaten in kaart te kunnen brengen, om te kijken wat het kind weet en om een leerniveau te kunnen bepalen. Op zich moet dat kunnen, het is een manier om leerprestaties in kaart te kunnen brengen. Maar dan? Of eigenlijk…..hoe dan? Wat wordt er in de klas gezegd over komende toetsperiode? Wordt er veel druk op de kinderen gelegd? Of wordt er laconiek over gedaan?

Dat laatste denk ik nooit eerlijk gezegd……ook al wordt het misschien gebracht als “we proberen de stress zo laag mogelijk te houden bij de kinderen” wordt er ongemerkt zo vaak over gesproken dat dit allang gebeurd is.

Bij mijn zoon (nu eind groep7) wordt er “luchtig” over gedaan…….er wordt gezegd “het is slechts een momentopname. Niet alles hangt ervan af. We kijken naar alle scores vanaf groep 4 tot nu en welke lijn daarin zit.”

Maar tijdens de toetsen mogen de kinderen van alles meebrengen (een “gelukspoppetje”, pakje kauwgom (goed voor de concentratie…maar verder mogen ze NOOIT kauwgom), een rolletje snoep, extra pakje drinken, bidon water) Ze maken er uittochtje van lijkt wel, wat neem je allemaal mee naar school? Ga je op schoolreis ofzo? Nee ik heb een toets vandaag……pppffff moet niet gekker worden

Bij dit soort “goedbedoelde” afspraken voelt het kind al “ hier gaat iets speciaals komen”…..KADENG stress is aanwezig. Daar heb je niet veel voor nodig.

Maar dan de uitslag……..kind komt thuis met een lijstje van alle mogelijke leerrichtingen van praktijkonderwijs tot atheneum met een kruisje waar zijn capaciteit ligt. Goed hoor, ergens in het midden. Prima wat ons betreft.

Maar zelf schiet hij meteen in een verdedigingstand……dit zegt nog niks hoor, het kan nog anders, er klopt niks van

Joh maar je weet nog niet eens wat je worden wil…..misschien is deze richting wel meer dan genoeg en anders ga je daarna nog verder dat kan ook altijd. Dat zien we dan wel weer toch?!

Hij gaat in een stoel zitten en krult helemaal in zichzelf gekeerd….met een boos verdrietig teleurgesteld gezichtje

Ik som wat goede eigenschappen van hem op en vertel hem wat voor soort beroepen daar mooi bij zouden kunnen aansluiten. Ik zie hem weer een stuk rustiger worden en hij knikt opgelucht met zijn hoofdje. Zo die veren zitten flink diep in zijn bips en die mogen er voorlopig niet meer uit!!!

Ik vertel ook over mezelf van vroeger en over mijn eigen toekomstdromen, dat ik er zelf ook nooit uit was….ik wilde juf worden, maar ook journalist en ja zelfs even een (hele korte!) periode gedacht dat ik wel naar de landmacht wilde………ze rollen nu alle drie op de grond van het lachen en de stress is het huis uit…….

About Author

'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.