Niet nu mama!

1

‘We gaan nu echt even je luier verschonen,’ zeg ik na minstens tien signalen te hebben afgegeven.
Signalen die het Barbapapa-keurmerk dragen, als dat zou bestaan. Je kent ze wel, als moeder van een peuter van drie. Praat in een korte zin. Wees direct. Zet aan tot actie.

Ik ben niet zo van de opvoedtrucs. Ik denk gewoon dat we het allemaal al in ons hebben. Dat het moeilijke moment ons laat klinken zoals we ons voelen en wat is er prettiger dan transparantie?

Ik kijk in mijn dochters donkerbruine ogen, op zoek naar houvast. Een teken van welwillendheid. Ik zie alleen haar diepe, wijze blik die me met de rust van een Boeddha aankijkt.

‘We gaan nu echt. Echt. Je luier. Verschonen.’
Het klinkt alsof ik het meen. Dat mijn dochter me zo jong als ze is best heeft verstaan, blijkt uit haar antwoord: ‘Niet nu mama.’

Madam is bezig. En ze heeft de leeftijd dat alles geoorloofd lijkt, totdat er in haar onbegrensde wereld een grens opdoemt. Ik schakel onvrijwillig over naar ‘primair’. Het gaat zo snel dat ik geen tijd krijg me voor te bereiden op wat er daarna gebeurt.
Mijn buik neemt het over en woedend brul ik ‘Dit is de bloody. Limit!’

Barbapapa is voorgoed met vakantie. Mijn dochter  ligt zo stil als een aal op het kleed, het emotioneert me omdat ik haar willoos lijk te hebben gemaakt.

Heb ik hier goed aan gedaan? Dat ik als een wilde mijn woede bezit van me liet nemen. Is dat niet wat we vaak leren, wij vrouwen? Wij moeders? Dat woede geen goeie emotie is? Dat we er goed aan doen niet boos te worden. Of is het iets dat ik als beeld met me meedraag en dat aan herziening toe is. Ik hoop dat ik haar niet op afstand heb gezet.

Het tegenovergestelde blijkt waar. Door mijn boosheid, ziet mijn dochter me echt.

‘Ik wil dat jij nog een keer boos wordt, mama’ zegt ze met stoute ogen tot spleetjes een paar dagen later, als ze weer eens mijn grens aan het verkennen is.

Mijn oprechte woede heeft haar laten zien dat boos zijn hoort bij het leven en een grens geen vies woord is, maar aangeeft wat een ander wel en niet wil. En omdat ik een paar dagen eerder mijn eigen woede beter leerde kennen, lijkt het nu makkelijker. Toegankelijker. Ik kan eerder dan pas bij de tiende keer mijn ware gevoel laten zien aan mijn dochter, bij beginnende ergernis al. Zo kom ik samen met haar tot iets nieuws. Zij verkent haar grenzen en door haar leer ik de mijne verkennen. De lijn van eindeloze liefde waar ouders en kinderen uit mogen putten , geeft mij het zetje.

About Author

'); } //-->

1 reactie

  1. Prachtig beschreven interactie tussen moeder en dochter….kwetsbaar..inspirerend en bovendien grappig.

    liefs,
    Olga

Geef een reactie