Kneed je kind niet

0

Heel wat ouders vinden het blijkbaar nodig dat hun kind uitblinkt op een bepaald gebied. Of dat het doet, en liefst wel zo goed mogelijk, wat zij ook hebben gedaan. Of, wat misschien nog erger is, ze willen dat hun kind doet wat zij als kind nooit hebben mogen doen. En de mening van dat kind wordt dan zelden gevraagd. Gewoon doen en geen vragen stellen.

Niet te kiezen

Om een voorbeeld te geven waar we als ouder zelf mee zijn geconfronteerd. Een vriendinnetje van ons dochtertje, net als zij vier jaar oud, wordt wekelijks, soms met heel wat tegenzin, richting tennisclub gebracht. Want papa had immers ook getennist. Maar zoals hij zelf toegaf: “ik kon er eigenlijk niet echt veel van. Dat is omdat ik er veel te laat mee ben ik gestart.” En dus moet de dochter die fout van haar grootouders maar rechtzetten. Het is zielig om te zien. Dat kind heeft al meermaals met traantjes achter het net gestaan. Met een racket in de handjes die haast even groot was…

Een bekender voorbeeld is wel dat van de zusters Williams. Papa had jaren geleden op televisie gehoord wat met tennis te verdienen was. Hij kende de sport misschien niet echt goed, was misschien meer thuis in American football, maar tennis was de voorbestemde toekomst voor zijn dochters. Want die man had geluk. Hij had twee stuks om te kneden. En het resultaat is gekend en bekend. Het kneden was zeer succesvol. Misschien hadden ze beiden of één van twee zussen liever wat anders gedaan. Maar dat is van geen tel. Tel maar eens hoeveel ze al hebben verdiend.

“Je kinderen zijn je kinderen niet.”

Ooit gehoord van Khalil Gibran? Deze artiest, dichter en schrijver is in 1883 geboren in Libanon maar het grootste deel van zijn productieve leven bracht hij door in de VS. Het bekendste poëtische werk van hem is De Profeet. In de Arabische wereld is hij bekend als een vrije denker en schrijver. Hij schreef als een van de weinigen van zijn tijd met een liefde voor het kijken over grenzen en verschillen heen. Zijn werk is erg toegankelijk voor zowel religieuzen als atheïsten.

Bovenstaand citaat is afkomstig uit De Profeet.

“En hij zei: Je kinderen zijn je kinderen niet. Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf. Zij komen door je, maar zijn niet van je en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.          Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten. Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen, want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen. Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet hen aan jou gelijk te maken. Want het leven gaat niet terug, noch blijft het dralen bij gisteren. Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten. De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige, en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen snel en ver zullen gaan. Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter een vreugde voor je zijn: want zoals hij de vliegende pijl liefheeft, zo mint hij ook de boog die standvastig is.”

Verloren lopen is soms nodig

Deze tekst zou een leidraad kunnen zijn voor ouders. Kinderen zijn als klei die door hun ouders is gemaakt en bevochtigd. Maar kneed hen niet naar een beeld dat je voor ogen hebt. Of dat beeld een tennisser, een leraar, een tandarts of een lasser wordt, bepalen zij uiteindelijk vooral zelf. Ouders mogen helpen bijsturen. Maar het stuur niet opdringerig overnemen. Ik weet uit ondervinding dat je soms de weg moet verliezen om de juiste weg te vinden.

About Author

Bert

Bert heeft sinds 2001 de diagnose ms en is al enkele jaren rolstoelgebruiker. Hij studeerde godsdienstwetenschappen met de bedoeling les te geven maar dat is helaas niet gelukt. Hij doet veel vrijwilligers werk en schrijft!

'); } //-->

Geef een reactie