‘Ik heb een hekel aan school’, zegt mijn dochter

0

Ze is acht. Sorry, achtenhalf. Elke schoolmorgen roepen we vriendelijk tegen haar: ‘Goedemorgen schat, lekker opstaan’. En elke schoolmorgen antwoord ze mokkend, boos en demonstratief: ‘ja’. Dan gooit ze haar dekbed over haar gezicht met de woorden: ‘Ik ben nog zo moe, papa’. Of: ‘Het bedje is nog zo lekker warm’…
Haar zus kleedt zich intussen aan en gaat naar beneden.
Zijzelf maakt zelfs nog geen aanstalten om haar ogen te openen.   Ik kom binnen en zeg tegen haar: ‘Je kleren liggen al klaar. Kom op schat. Opstaan’.
Even zie ik een kruin bewegen boven het dekbed, maar dat is het dan. De diva wil nog steeds niet in beweging komen.
‘Je moet naar school, schat. Kom op, even overeind komen’.
‘Maar papa’, ‘Ik heb een hekel aan school’, zegt ze.
Ik heb nog steeds haar gezicht niet gezien. Ik zit tegen een voorhoofd aan te praten: ‘Dat valt wel mee’, zeg ik. ‘School heeft ook zijn leuke dingen’.
‘Welke dan?’, vraagt mijn dochter met een norse ondertoon. Goede vraag; waar ik toch even over na moet denken. Ik zeg: ‘Nou, gym vindt je toch leuk?’ ‘Maar dat hebben we vandaag niet’, zegt ze. Even tijdelijk monddood gemaakt zeg ik tegen haar: ‘Nou, kom op schat. We zitten beneden al op jou te wachten’.

Ik ga naar beneden en loop een kwartier later terug naar boven. Hoever zal ze zijn? Waarschijnlijk ietsjes verder dan net… Ik loop haar kamer binnen.
Ze zit in bed. Eindelijk. Haar kleertjes binnen handbereik. Op haar dooie gemak kleedt Mevrouw zich aan. Haar ogen zijn nu half open. Ze gaapt een keer en zegt tegen mij: ‘Moet ik nu alweer deze blauwe sweater aan?’. ‘Trek nu maar aan’, zeg ik.
Mijn geduld begint af te nemen.
‘Maar deze had ik gisteren ook al aan’, zegt mijn dochter met een boze blik rijp voor een Oscar nominatie.
‘Ik zie je wel beneden. Tot zo’, zeg ik.
‘Kun je mij niet even meehelpen, papa?’, vraagt ze een beetje zielig uitdagend.
‘Nee, dat kun je heel goed zelf’, zeg ik en druip af.

Als Hare Majesteit dan eindelijk strompelend beneden komt, kan er uiteraard geen lachje vanaf. Ze gaat achter haar boterham zitten en zegt niks. Ongeveer 5 minuten kijkt ze chagrijnig voor zich uit voordat ze een poging doet om een hap te nemen van de boterham.

Er is altijd wel iets niet goed: Of de boterham smaakt niet; of haar zus (die tegenover zit) maakt een ‘raar’ geluidje; of papa is veel te sloom; of de stoel is niet goed aangeschoven…
Prinses ochtendhumeur.KEn je
Mevrouwtje van acht. Eh, achtenhalf.

beeld: jmouders

About Author

'); } //-->

Geef een reactie