Hoe zorg je dat kinderen (weer) naar je luisteren?

3

Je hoort jezelf steeds dezelfde zinnen herhalen tegen je kinderen maar waarom luisteren ze toch niet? Hoog tijd voor een mam-zelfreflectie momentje.

Als getroffen door de bliksem schieten al die zinnen ineens door mijn hoofd: “Doe je veter eens beter vast, je ligt straks echt op je gezicht hoor” en “We moeten echt NU gaan, we zijn dus al weer bijna te laat” en “Serieus, ik vraag het nu voor de 3de keer, ga je handen wassen en aan tafel, het eten is klaar!” 

Slechts enkele reacties van mijn kinderen zijn: “mahammmm, die veter zit gewoon goed zo, ik zeg lekker laten zitten” of “Ja, wacht effe mam, ik ben bijna klaar” of “huh, had je dat al gevraagd dan? Ik had het niet gehoord hoor mam” of “……..” oftewel, geen reactie!

Het lijkt er in te sluipen merk ik. Echt een negatieve sfeer is het niet eens te noemen, maar het stukje mama-zeurpiet-lekker-laten-zeuren voelt niet goed. Zo een moeder wil ik ook gewoon niet zijn. En hé, het staat me ook gewoonweg niet!

Mam-reflectie op volle toeren!

Als korte filmpjes gaan de verschillende situaties door mijn hoofd. Ik zie mezelf reageren en merk de volgende automatische en herhalende reacties op:

  • De ‘moederstem volumeknop’ die als automatisch een tikkie harder gaat. En hier bedoel ik absoluut geen schreeuwvolume mee, die is namelijk echt alleen voor de ‘knipperende-rode-lamp-alarm-momenten’, die gelukkig niet vaak voorkomen.
    Maar dus wel dat  tikkie harder, om zo net wat meer bij ze aan te komen of beter gezegd, binnen te dringen. # kansloos
  • Dan heb ik nog de zin “Serieus, wat begrijp je er niet aan?” #kansloos+
  • En niet te vergeten het duidelijk gearticuleerd herhalen van hun naam (in dit soort gevallen opeens beide voornamen), met het verzoek me aan te kijken om zo de vraag nogmaals kort en krachtig te herhalen. #kansloos++

Aanvullende info op bovenstaande punten: De verschillende reacties kunnen eindeloos met elkaar gecombineerd worden! Juist ja: #Kansloosvoorgevorderde

“Thanks to the tunder”

Ik stel mezelf vragen: “Oke, wat gebeurt er nou eigenlijk?” en “wat kan ik anders doen zodat ik uit dat negatieve stukje van ‘moeder-zeurpiet vraagt’ versus ‘lekker-laten-zeuren’ blijf?”

Bewustwording één: Ik merk op dat het me soms gewoonweg te lang duurt allemaal. Ik heb alles bedacht en scherp over hoe of wat en vooral wanneer er actie nodig is. En ik denk van mijn kids te kunnen verwachten dat ze precies op dat moment, als ik dat wil, in een soort van houding/positie klaar staan. Helder, ik ga duidelijk te snel!
Bewustwording twee: Deze sluit eigenlijk haarfijn op de vorige aan. Ik merk dat ik vaak gewoonweg begin te praten tegen mijn kinderen. Ik stel ze dan een vraag of zeg wat ik van ze verwacht en wat dus mijn bedoeling is. En hé, anders maak ik eerst even contact met mijn kids, gewoon om even te kijken waar zij eigenlijk mee bezig zijn, zodat wat ik zeg ook daadwerkelijk een kans heeft om bij ze aan te komen.
Dus right on time heb ik mijn ‘super-snelle-zeurpiet-mama’ ingeruild voor ‘we-hebben-de-tijd–mama’ (binnen 14 dagen met bonnetje, dus geen enkel probleem).

Recordtijd

Dus loop ik als we-hebben-de-tijd-mam even naar ze toe en hang over de overloop terwijl ik kijk hoe ze zoet samen aan het lego’en zijn. “Hé jongens, wat hebben jullie gemaakt?”Enthousiast komen ze het laten zien. Na mijn complimenten over de bouwwerken ga ik verder“maak het anders even af want daarna moeten jullie echt even komen kijken beneden wat er in de keuken is gebeurd.” Ik draai me om en loop de trap af en zeg er nog even achteraan “Echt serieus jongens, zo een leuke verrassing, ik wist gewoon niet wat ik zag.” Met een lach op hun gezicht komen ze nieuwsgierig achter me aan “Wat is het mam, wat is het?”
“Taddaaa” roep ik met mijn armen over de pannen heen zwaaiend.
“Ik zie helemaal niks” zegt mijn oudste.
Vol verbazing en met een lach kijk ik in de pannen “Huh, naja zeg, dit ziet me er een partijtje lekker uit!! Dit kan niet anders dan het werk van een keukenprinses zijn die zich belachelijk heeft uitgesloofd”
Met een lach schuiven ze op hun stoel “Ja maham, dat heb jij toch gewoon gedaan”.

In recordtijd zitten we aan tafel en allemaal met een lach. Heerlijk weer die goede flow. #lovetobeamum

bron: watwel.nl

About Author

Laura

Laura Breg is moeder van twee zoons van acht en elf jaar. Daarnaast is ze de trotse eigenaresse van Wat Wel, specialist in gezinsbehandeling. Vanuit Wat Wel biedt Laura anonieme particuliere gezinscoaching, opvoedhulp aan huis en persoonlijke coaching aan.

'); } //-->

3 reacties

  1. Blijf je eigen waarden en normen benoemen. Blijf in gesprek. Wees geduldig, met een focus op lange termijn.
    Investeer in zaken die voor beiden leuk zijn.
    Er komt een keerpunt. Echt waar.
    Zij nemen jouw waarden en normen weer als voorbeeld in combinatie met eigen ideeën. En dat is prima.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.