Help! We hebben een pre-puber in huis!

0

Tegenspreken, soms arrogant of onbeleefd gedrag. Een eigen willetje en als dat niet is wat wij willen of vragen, met de ogen rollen alsof het knikkers zijn en fronsen met de wenkbrauwen. De slaapkamer is een vluchtoord voor lange tijd en de deuren vaak slaginstrumenten. Vraagje aan mijn ouders. Was ik vroeger ook zo? Dan verontschuldig ik me bij deze….

Ik weet dat het soms ergerlijke gedrag helemaal niet uitzonderlijk is en dat heel wat ouders hetzelfde lot delen. Kleine kinderen worden groot. En het moeilijke daarbij is dat ouders intussen ouder worden. Dat hun eigen gedrag van weleer vervaagt en dat ze soms minder geduld hebben en minder kunnen verdragen. Dus heel wat ouders kunnen zich verontschuldigingen bij (pre) pubers. Of is dat pedagogisch gezien geen goede zet?

Hij wandelt een soort heuvel op en zijn gedrag gaat met hem mee. Stap voor stap dichter naar de top. En bij iedere stap wordt de hormonenstroom iets heftiger. Om soms buiten de oevers te treden op de top. Maar als het een troost kan zijn: de heuvel en dus de wandeling gaan ook weer bergaf.

Het is ook wel boeiend om die calvarietocht te observeren. Niet makkelijk voor ons als toeschouwer, soms de geslagen hond, maar zeker niet voor de jongelui die op tocht moeten. We merken wel eens dat hij er nood aan heeft om af en toe te pauzeren en op zoek gaat naar een boei. Of tot plezier van mama, naar een uitgestoken hand. Indien hij daartoe in staat is. Want de hormonenstroom sleurt hem mee. Benieuwd waar en wanneer die zal eindigen.

Hij is hooggevoelig en dat maakt het waarschijnlijk heel wat moeilijker. Hij heeft graag controle over de dingen en dat is nu net moeilijk in die onvoorspelbare hormonenstroom. De aankomende puber wordt meegesleurd en gaat weleens kopje onder. We hebben al gemerkt dat hij soms dingen doet of zegt waarvan hij zelf staat te kijken.

Iemand anders neemt het roer over en dat kan hij absoluut niet verdragen. Dat verwart hem, maakt hem soms bang of boos. Bozer dan hij zelf vaak wil. Zoals iemand die met een bord smijt en daarna vol verbazing naar de scherven kijkt. Wij zijn bang of eerder ongerust voor de lichamelijke veranderingen. Haar hier en daar? Hou het maar. De eerste sprietjes knipt hij af. Uiteindelijk is dat onbegonnen werk want puberteit wint altijd. En vrienden ondergaan hetzelfde lot. Dat helpt.

About Author

Bert

Bert heeft sinds 2001 de diagnose ms en is al enkele jaren rolstoelgebruiker. Hij studeerde godsdienstwetenschappen met de bedoeling les te geven maar dat is helaas niet gelukt. Hij doet veel vrijwilligers werk en schrijft!

'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.