Growing up.

2

Van baby naar kind naar puber naar volwassene. Van 1 naar 2 kinderen. Het klinken allemaal als logische stappen. De volgende fase.

Maar pas na het ‘indalen’ van de ontdekking dat we een tweede kindje verwachten besef ik me dat mijn eerste baby echt geen baby meer is. Okee je draagt nog een luier, loop het liefst de hele dag nog met speen, slaapt in een slaapzak die al vanaf je geboorte keurig onder het matras vast ligt. Daarnaast vertoon je ook aardig wat baby-af verschijnselen. Je eerste BFF’s for life worden gemaakt, je kunt na bijna een jaar hard met papa trainen eindelijk met twee benen van de grond springen en je eerst time-outs onderga je met opgeheven hoofd.
Gelukkig zitten we ook nog lang niet in de alleen buiten laten spelen, de mag ik alleen naar school fietsen of de allergruwelijkste ik ga met huppeldepup naar Salou fase.

Wel kijk ik de laatste dagen met een brok hormonen naar dat mooie mensje en denk ik: wat wordt je groot, slim maar vooral wat ben je bijzonder lief!

Papa auti, mama thuissss, mama (h)eet suuz, papa mama mwha (geef elkaar een kus), aapa aama en de waf, alles willen delen, met titty (hello kitty) spelen, verslaafd aan boekjes lezen, we maken een kringetje, zagen zagen wiedewiedewagen, heerlijk kunnen slapen, zo nu en dan boos worden en dan met bijpassende gil hard met beide handen ergens op slaan om dit te laten merken, mama kak als je wilt dat ik naar iets ontzettend belangrijks kijk zoals je sok die uit gegaan is. Wandelen zonder gedoe, door de jumbo lopen zonder gedoe, eten zonder al te veel gemors en gedoe.

growing up

Aankleden met gedoe, haar wassen met gedoe, uit de bieb weggaan met gedoe, afscheid nemen van je BFF met gedoe. Jou meelevende Oef als het maar net goed gaat allemaal. Of de oh oh als er iets of iemand valt. Alles wat ook maar een beetje lief is krijgt een knuffel van syss (sytske) haar knuffelbeer tot lieveheersbeestje op je hand tot het schaap in de vitrine bij de beter wonen winkel in Grou.

Maar mijn all time favourites blijven toch de omhelzingen uit het niets en je handje die je in de mijne steekt zonder dat ik erom vraag. Je moet geen beste vrienden willen worden met je kind. Heel lastig om geen beste vrienden te worden met 1 van de leukste personen op deze aarde. Riley Rodenhuis het zal je zus maar zijn, dan stap je volgens mij al met een dikke 1-0 voorsprong in het leven!

beeld: Suzanne Wegman en welke

About Author

Suzanne Wegman

Suzanne Wegman is 32 jaar, samenwonend in Friesland en moeder van de lieve, 1,5 jarige Riley. Ze vindt het leuk om haar ervaringen over het moederschap te delen en hier met humor verhalen over te schrijven die herkend worden door vaders en moeders maar ook leuk leesbaar zijn voor iedereen!

'); } //-->

2 reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.