“Er is iemand geweest, hè?

2

Ongeveer een uur nadat we de bezoeker hebben uitgelaten, komt mijnheer (5) thuis uit school. Hij stapt de woonkamer binnen en blijft meteen staan.

Geheel tegen zijn gewoonte, want normaliter loopt hij linea recta naar de tv. Vanuit de hal valt niet op te maken waar hij naar kijkt. Maar iets trekt zijn aandacht, je ziet het aan een zekere spanning in nek en rug. Ja hoor, daar is hij alweer. Doordringend kijkt hij ons aan. “Er is iemand geweest, hè?” We (de ouders) wisselen een paar waanzinnige blikken uit. “Maar hoe weet…, ik bedoel: waarom denk je dat?” Hij gebaart ons mee te komen. Beschuldigend wijst hij naar het schaaltje met diverse theezakjes op tafel. “Dat doen wij zelf nooit!” Zucht… Veel kinderen willen piloot of uitvinder worden, of desnoods machinist. Maar wij hebben dus een heuse rechercheur in het gezin. Of dat nu zo’n veilig gevoel geeft…?

 

Anekdote van Frans van der Heijden

About Author

'); } //-->

2 reacties

  1. Mijn man kwam als klein ventje op een morgen beneden en zag iets. Hij wees zijn jongere broertje er ook op en samen gingen ze naar mama. “Ik zie kruimels op tafel”, zei manlief, “en die zijn niet van brood!”

Geef een reactie