Een verdrietig kind

8

Ik sta te blauwbekken op het schoolplein wanneer Tijs eindelijk naar buiten komt. Hij sjokt met afhangende schouders het schoolplein over. ‘Het is weer zover’, denk ik met een diepe zucht. Het komt de laatste tijd steeds vaker voor dat mijn kind het duidelijk niet naar zijn heeft. Hij bouwt dan een muurtje om zich heen die ik alleen kan afbrokkelen met geduld. En dat is nu net wat mij ontbreekt. In plaats van afbreken, bouw ik de muur alleen maar hoger op.

‘He schat, hoe was het vandaag’, vraag ik. Meneertje zegt niets, haalt alleen zijn schouders op. We lopen zwijgend naar huis. Tijs gaat voor de televisie zitten en bevindt zich in de wereld van ‘Zack en Cody’. Ik zet drinken neer en geef Tijs een koekje. Tegen beter weten in probeer ik een steen los te wrikken, maar mijn kind laat duidelijk merken dat ik vooral uit zijn buurt moet blijven. We brengen de middag zwijgend door. Mijn geduld wordt zwaar op de proef gesteld.

Als het douchetijd is vraagt Tijs met een klein stemmetje of ik bij hem kom zitten. Dat is goed nieuws. Onder de douche komen meestal de verhalen los. Terwijl ik zit te wachten en mezelf moet dwingen om hem niet te pushen begint Tijs te huilen.

‘Ik ben maar een ster kind’, huilt hij. Ik begrijp niet wat hij bedoelt, maar voel wel dat het voor hem belangrijk is.

‘Wat is een ster kind eigenlijk?’vraag ik.

‘Een ster kind is heel slecht in lezen en is dom. Ik ben dom, mama!’ De muur die mijn kind zo zorgvuldig om zich heen heeft gebouwd, wordt in één keer door het afvoerputje weggespoeld.

‘Zijn er nog meer ster kinderen in je klas?’vraag ik. Nog twee, begrijp ik. De rest zijn allemaal maan kinderen of raket kinderen. Ik sta met een mond vol tanden en ben tegelijkertijd een beetje boos op de juf omdat ze met niet hiervan op de hoogte gebracht heeft.

Tijs is inmiddels afgedroogd. Ik trek hem bij me op schoot en een tijdje zitten we dicht tegen elkaar aan.
‘Het komt allemaal best goed, jongen. Je hebt waarschijnlijk iets meer tijd nodig. Ik ga morgen wel met de juf praten, oke?’
Dan schiet het hoofd van Tijs omhoog, keihard tegen de onderkant van mijn kin aan.

‘Ik moest van de juf vragen of je langs wilde komen direct na school en dat ben ik ook nog vergeten te zeggen. Zie je wel, ik ben dom.’ Een nieuwe huilbui volgt. En ik? Ik huil mee om de pijn aan mijn kin en om het grote verdriet van mijn kind.

About Author

In 2012 kwam Aimee Pijl er per toeval achter dat haar kind wel eens een beelddenker kon zijn. Een nieuwe wereld ging voor haar open open en veel puzzelstukjes vielen op hun plek. Door over haar ervaringen van beelddenken te schrijven op haar website www.kind-in-beeld.com

'); } //-->

8 reacties

  1. weet je wat zo jammer is dat ze een stempel op een kind plakken en alle kinderen in de klas weten van elkaar welke stempel ze hebben gekregen.. en dan vinden de scholen het raar dat kinderen worden gepest……

  2. Toevallig vind ik de ster het mooiste aan de hemel. Die straalt zo sterk dat je hem kunt zien hoe ver hij ook is. De maan zie je makkelijk die is zo groot. En een raket kan nooit zover komen als de verste ster. Tijs wees maar trots hoor want je bent een topper. Xxxx

  3. Oef, logisch dat ieder kind op zijn/ haar eigen niveau werkt, maar ik heb nooit begrepen waarom kinderen zelf moeten weten wat dat betekent en zeker niet waarom ze dan van elkaar moeten weten. Waarom staan de namen van de A-B en C kinderen op het bord bijvoorbeeld ?

  4. Wat ontzettend sneu voor Tijs. Ik wens toch zo dat docenten beter naar kinderen gaan kijken, naar hun talenten maar ook naar wie ze echt zijn. Hoe ze denken, hoe ze leren, wat ze voelen en wat bij hen past. En dat al deze kinderen in hun waarde worden gelaten. Kinderen al zo bewust in hokjes plaatsen met een daaronder liggend oordeel van goed, beter, best, is niet goed voor kinderen. Het kan pijnlijk zijn en zorgt onnodig voor stress, voor zowel de ‘sterren’ als de ‘zonnetjes’ want deze laatste voelen weer de druk van goed moeten zijn én blijven. Wat ik zou willen is dat kinderen op school leren dat ieder kind uniek is, op zijn eigen manier in het leven staat en dus op zijn eigen manier leert. En dat het een niet beter is dan het andere. En dat er veel meer aandacht gaat naar waar het echt om gaat: om wie je bent als mens!!! Vertel Tijs maar hoe mooi hij is en dat dat veel belangrijker is dan op welk niveau hij al leest….

    • Ik weet niet of het aan de docenten ligt, of aan het leersysteem dat er zo gekeken wordt. Ik weet wel dat de leerkrachten op school van Tijs gelukkig wel naar de talenten van elk kind kijken. Maar ja… op de citotoetsen scoren ‘anders’ lerende kinderen weer laag, want daar worden de talenten als creativiteit, out of the box denken etc. niet gemeten. Erger nog; wanneer een kind out of the box denkt is het antwoord fout! Ik zal Tijs zeker vertellen hoe mooi en bijzonder hij is.

    • Beste Ester, blijf in je zoon geloven. Hij is bijzonder en heeft vele talenten die, helaas, niet getoetst worden op school.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.