Dicht bij oma…

0

Twaalf jaar geleden sloop ik door het huis, bang het piepkleine kleinnood wakker te maken dat aan mijn zorg was toevertrouwd. Mijn eerste kleinkind, het mooiste meisje van de wereld, lag in haar bedje in haar kamertje in mijn huis te slapen. Dit kindje had mij nodig, hier moest ik voor zorgen, hier mocht ik voor zorgen, hier zou ik voor de rest van mijn leven heel goed voor zorgen!

Ons pad ging langs luiers en flesjes, langs wagentjes en fietsjes, langs kinderboerderij en dierentuin, langs zandbak en boswandeling. Iedere leeftijd bracht weer nieuwe ervaringen voor ons allebei. Wat was ik blij met haar en wat was ik trots op haar. Als jonge oma werd ik ook wel eens voor de mama aangezien. Wat ik meestal keurig corrigeerde…..maar heel soms ook lekker zo liet! Toen ze zelf kon praten deden we dat samen. Soms uitleggen, soms gniffelend de waarheid in het midden laten. Na een poosje kwam er een zusje bij. Onze routine werd anders, maar onze band bleef. Twee handen op een buik, en al snel het derde piepkleine babyhandje van haar zusje daar ook bij.

Ik schreef er al eerder over, wat bij de hele kleintjes werkt, moet bij de opgroeiende tiener anders. Meebewegen heet dat. Niet altijd leuk en niet altijd makkelijk. Ook niet voor hun. Van knuffel oma naar haal en breng oma, van samen zwemmen met de bandjes om naar oma die met een goed boek op het terras zit terwijl de tieners door het zwembad gieren. ‘Ik zie oooooma..’ brulde ze tegen de juf als ik haar als peuter bij het hek stond op te wachten. Later stond ik veel langer en soms tevergeefs, want dan waren de vriendinnen en het na kletsen in de gangen van de school veel leuker. En ineens zit ze in groep acht, is ze twaalf en gaat ze naar het voortgezet onderwijs. Samen met papa en mama bezocht ze verschillende scholen die aansloten op haar studie advies. Vroeger ging je naar de school in jou wijk, of die daarna het dichtste bij was. Nu ontvouwt zich een waar marketing offensief van een keur aan aanbieders die allemaal iets moois van onze spruiten willen maken. De ene vanuit een didactisch verantwoord beginsel, de andere met eigentijdse vrijheden en ontplooiingsvooruitzichten. Als rechtgeaarde ouder wil je daar de best mogelijke keuze in maken, dus onze zoon en schoondochter zitten braaf de meest uiteenlopende voorlichtingsavonden uit. Uiteindelijk maken ze een keuze, die eigenlijk en vooral ook de keuze van de aankomende brugpieper zelf is.

Allerlei argumenten komen voorbij, maar eentje springt er uit. ‘Het is heel dicht bij jou huis oma..’ En ze hoeft niet helemaal naar de andere kant van de stad, en de school sluit aan bij haar advies, en de structuur en de aanpak spreken haar aan……en het is dicht bij oma. In die beslissingsfase is dat heel belangrijk. Geen idee nog hoe die school uit gaat pakken, maar in ieder geval dicht bij oma.

Na deze zomer is ze gestart, onze brugpieper met haar krat op de fiets en een loodzware tas met boeken. Een keertje is ze vanuit school bij ons, haar jongere zusje en mij, aangesloten en hebben we samen huiswerk gemaakt. Ze heeft al nieuwe vriendinnen gemaakt en vindt het van klas naar klas sjouwen geweldig (gaat van de les af oma), ze weet precies hoe laat ze van huis moet om nog net voor de tweede bel binnen te zijn. Ze heeft haar draai gevonden en ze komt, in principe, niet meer na school naar oma. Of ik dat erg vind? Welnee, nee echt niet. Ze is nog steeds het mooiste meisje van de wereld, waar ik heel goed voor ga zorgen, door haar nu haar ruimte te laten. Wat ben ik blij met haar en wat ben ik trots op haar!

En mijn rol? Ik ben net als het zwemvest van de KLM, ook al gebruik je het nooit, je gaat beslist niet de lucht in zonder zo’n ding onder je stoel!

About Author

Marie Anne Lassing
'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.