De sleutel

0
Op een mooie zomerdag was ik met mijn vriendjes Jan en Simon aan het spelen. Meestal speelden we hetzelfde. Of ik was de heks (ja ja zelfkennis) die de jongens gevangen nam of ze namen mij gevangen. Dat was tenminste meestal het eind en daartussen fantaseerden we van alles bij elkaar. Op die dag was ik de klos.
Ik werd meegenomen dooreen van de jongens en midden op het grasveld voor ons huis, werd ik opgesloten in een denkbeeldige gevangenis. “Zo”, werd mij geboden, “en hier moet je blijven zitten tot ik je weer vrij laat.” En mijn vriendje deed de “deur” achter mij op slot en liep weg. Gehoorzaam bleef ik zitten, want dat hoorde bij het spel. Maar het duurde wel erg lang tot mijn vriendjes terugkwamen. Waarschijnlijk waren ze me finaal vergeten maar ik zat nog steeds in het spel. Maar ik wilde wel vrij en dat lukte niet als mijn vriendjes mij niet bevrijdden. Ik begon zachtjes te huilen en toen er nog steeds niemand kwam ging het steeds hartverscheurender. 
 Mijn nicht, die bij ons inwoonde, hoorde me en liep naar me toe. “Wat is er?” vroeg ze geschrokken. “Ik zit gevangen”, huilde ik. “Nu dan laat ik je vrij”, zei mijn nicht, “kom maar.” Maar “Dat kan niet”, huilde ik nog steeds, “want de deur is op slot.” Mijn nicht maakte een gebaar alsof ze de deur van het slot haalde, deed de denkbeeldige deur open en pakte mijn hand. “Kom maar,” zei ze tevreden over zichzelf. Zo, dat had ze toch maar weer mooi opgelost. Maar ik bleef huilen. “Dat kan toch niet?” zei ik, “jij hebt de sleutel toch niet. Die heeft Jan!” En hij had duidelijk gezegd dat ik moest wachten tot hij me vrij zou laten. En mijn nichtje kon hem maarzoeken. Haha, wat een fantasie. Op een leeg grasveld zat ik te huilen en ik bleef net zolang huilen tot mijn nicht Jan had gevonden, die mij dus helemaal vergeten was. Hij deed de deur open met zijn denkbeeldige sleutel en opgelucht rende ik in mijn nichtjes armen. Pfff, een traumatische ervaring.

About Author

Mary Tymensma

Mary Tymensma is getrouwd en heeft 3 kinderen plus 2 kleinkinderen van 14 en 7 jaar. Omdat ze haar kinderen zo grappig, leuk, lief vindt, heeft ze veel over hen opgeschreven. Zelf is ze moederloos opgegroeid en omdat ze veel ziek was en bang dat mijn kinderen op een gegeven moment ook geen moeder meer zouden hebben, heeft ze veel, ook over haar eigen jeugd aan het papier toevertrouwd.

'); } //-->

Comments are closed.