CV van een 10-jarige…

6

Toen hij 1 jaar was, ging hij 2 dagen per week naar de kinderopvang. Altijd vond hij het moeilijk om afscheid te nemen. Ik heb zo vaak naar hem staan zwaaien toen hij huilend achter het raam stond. ‘Dat is normaal op deze leeftijd’, zei de crèche-juf. En inderdaad, als ik even later op mijn werk was en belde hoe het met hem ging, was zijn verdriet binnen 5 minuten als sneeuw voor de zon verdwenen.

Hij was pas 2, toen de juf voorzichtig liet blijken wat hem ‘bijzonder’ maakt. Want als je op die leeftijd nog niet zindelijk bent, dan pas begint met lopen en bepaalde handelingen herhaalt, zou dat kunnen wijzen op een vorm van autisme. Een gesprek met de pedagogisch medewerker volgde. Er werd contact gezocht met het Centrum voor Autisme. Het balletje begon toen heel langzaam te rollen.

Mijn mannetje werd 4 en mocht naar de basisschool. Het afscheid nemen ging gemakkelijker dan destijds op de crèche. Maar gaandeweg op school kwam er in elke groep wel iets aan het licht: moeite met concentreren, moeite met zijn motoriek en later ook zijn sociaal-emotionele ontwikkeling. De orthopedagoog kwam eraan te pas, evenals de schoolmaatschappelijk werker. Vanuit school werd er Motorisch Remedial Teaching aangeraden; met tegenzin moest mijn zoontje daarvoor prompt zijn vrije woensdagmiddag inleveren.

Als je 8 jaar bent en in groep 5 zit, ben je al een hele gozer. Toch ging het juist toen goed mis, want ik liet elke ochtend een in paniek schreeuwend kind achter. Als moeder hartverscheurend en ook mijn baan leed eronder. Alle hulp vanuit school ten spijt, er moest meer grof geschut aan te pas komen. Lees: er moest hulp vanuit een GGZ-instelling ingeroepen worden. Dat traject zijn we met het hele gezin ingestapt. En het bleek ernst; tot op de dag van vandaag ben ik er fulltime mee bezig.

Officiële diagnose: separatie angststoornis. En in een zo dergelijke mate, dat mijn inmiddels 10-jarige vent niet meer naar school durft. Als gebruikelijk gevolg van deze stoornis is zijn angst voor alles in de wereld toegenomen: vliegen is eng, want neerstortgevaar; Frankrijk is een no-goarea, want IS. Zelfs naar buiten gaan is in deze periode een big issue, want bijen en hommels en wat al niet meer dat rondvliegt.

 

Gelukkig is er nu eindelijk uitzicht op een school die mijn kind een meer veilige omgeving kan bieden. Een omgeving, waar hij zich meer begrepen voelt. Want dat zijn uiteindelijk de 2 zaken waar het om draait: je veilig en begrepen voelen. Als volwassene zijn dat al 2 voorwaarden voor een prettig leven. Laat staan als je 10 bent en zo’n zware last met je meedraagt…

About Author

Wendy hoopt met haar columns bij te drage aan aan een wereld, waarin alle kinderen – zonder uitzondering, maar met alle begrip en vrijheid – kunnen groeien en bloeien. Lees meer op www.wendypragt.nl

'); } //-->

6 reacties

  1. Sharon Zoutendijk on

    Mooi verhaal dat me heeft geraak en knap dat je dit met iedereen hebt willen delen. Want ook als moeder ga je door dalen voordat je je kind het beste kunt ondersteunen en helpen. En ik praat uit ervaring. Dikke duim omhoog voor je.

    • Dank voor je mooie reactie, Sharon, ik waardeer dat zeer. Ik herken zelf heel veel in de verhalen van anderen en hoop met mijn columns ook bij te kunnen dragen aan steun voor anderen.

  2. Ik zou eens te raden gaan met een kindercoach die Present Child Methode doet. Lees het boek present Child / fluisterkind van Yanita Venema en ik denk dat dit heeeel veel zal brengen,….

Geef een reactie