Crèche

0

Zaterdagochtend, 7.00. Opgewekt komt onze oudste dochter van 3,5 onze slaapkamer binnengehuppeld en klimt op ons bed. Het vroege tijdstip blijft iets waar ik niet aan kan wennen, maar de dikke knuffels en haar aanstekelijke lach maken een hoop goed.

Terwijl ze lekker bij ons onder de dekens ligt, mijmer ik over welke leuke dingen we kunnen gaan doen vandaag met zijn viertjes. Ik wil net voorstellen om naar Artis te gaan, als ze vraagt: “Mama, ga ik vandaag naar de Walvis?” (zo heet de crèche). “Nee schat, we zijn gezellig thuis vandaag. Gaan we leuke dingen doen samen, oké?” antwoord ik. Haar gezichtje betrekt. “Maar ik wil naar de Wálvis”, jammert ze. In eerste instantie denk ik, vindt ze het niet leuk thuis? Doen we iets niet goed? Dan bedenk ik me dat het niets met thuis te maken heeft. Ze heeft het gewoon heel erg naar haar zin daar. Heel de dag spelen met vriendjes en vriendinnetjes, knutselen, klimmen, spelletjes doen, samen eten…en dat alles onder begeleiding van liefdevolle en enthousiaste leidsters. Natuurlijk vindt ze dat leuk!

Ik zal het nooit vergeten, de eerste keer dat ik haar achterliet op de crèche. 5 maanden oud. Wat voelde dat onnatuurlijk. Ondanks mijn vertrouwen in de leidsters. Ik wilde haar het liefst zélf verzorgen, verschonen en voeden. Wat kon mij dat werk nou schelen? Haar karakter maakte het de eerste maanden niet makkelijker op. Ze bleek een echte kat-uit-de-boom-kijker, was vreselijk eenkennig, huilde vaak als ik wegbracht én als ik ophaalde…alsof ze wilde zeggen: haal me zo snel mogelijk weg uit deze ellende! Mijn hart brak. Maar de leidsters vertelden dat ze het gedurende de dag enorm naar haar zin had. Het waren alleen de breng- en haalmomenten waarop er traantjes kwamen. Ik denk dat ze zodra ze mij zag zowel haar verdrietige als blije emoties helemaal kon laten gaan. Ze hebben zelfs gedurende de dag stiekem een filmopname van haar gemaakt om mij gerust te stellen. En het klopte…ik kreeg meer vertrouwen en het ging daarna al snel bergopwaarts. Alsof ze aanvoelde dat ik er nu vrede mee had.

Die vrede heb ik nog steeds. Helemaal omdat onze crèche kleinschalig is met een stabiel en fijn team. Hierdoor is het contact heel persoonlijk en heeft ze van begin af aan dezelfde leidsters om zich heen met wie ze een geweldige band opgebouwd heeft. Ze maakt enorme sprongen in haar ontwikkeling. Ze leert veel van de andere kinderen en de groepsdynamiek. Ze leert op haar beurt wachten, speelgoed delen, knutselen, vriendjes maken en ’s avonds worden wij getrakteerd op de mooiste liedjes en verhalen…ik ben fan!

About Author

Dorinda Deelen is 38 jaar. Samen met haar vriend Robert en twee dochters Nina (4) en Elisa (bijna 3) woont ze onder de rook van Amsterdam. Ze werkt als HR Business Consultant bij een bank. Na haar middelbare school heeft ze Europese Studies (o.a. Italiaanse en Franse taal- en letterkunde) gestudeerd aan de UvA en dit later aangevuld met een postdoc Master HR. Haar interesse gaat namelijk uit naar zowel mens als taal!

'); } //-->

Geef een reactie