Contact met mijn hoog sensitieve baby

0

Het is alweer ruim 23 jaar geleden dat ik mijn eerste kind op de wereld zette. Een prachtige zoon van iets meer dan 8 pond. Wat was hij welkom en wat voelde ik me rijk!

Kort voor de geboorte hadden we de sleutel van ons nieuwe huis gekregen. Er moest veel aan het huis gebeuren. Ik zorgde als hoog zwangere voor de hapjes en de drankjes. Voor mij heel relaxed.

Drie weken na de geboorte stond de verhuizing gepland. Ook daar was ik logischerwijs van gevrijwaard. Ik was druk met mijn zoontje, de borstvoeding en natuurlijk het herstellen. De eerste nacht in het nieuwe huis zal ik niet vergeten. Gelukkig in ons eigen bed, maar tussen de nog uit te pakken dozen. Onwennig, onrustig en zoekend tussen de dozen brachten we de eerste tijd door. Nou moet je ook weten dat het weer destijds ook bepaald niet meewerkte. Tijdens de bevalling en kraamtijd vielen de mussen dood van het dak, maar de weken erna regende het aan één stuk door. Ik kon dus niet naar buiten om een heerlijke wandeling te maken. En daar begon mijn onrust, met als resultaat dat mijn zoontje huilde en huilde. Ik werd er soms radeloos van. Hij overstrekte zich, dronk snel, spuugde veel en slapen ho maar.

Hele dagen liep ik met hem op de arm of in een draagzak. Ik wilde hem graag dichtbij me hebben en houden, want dan ging het goed. Vanwege de darmkrampjes hield ik rekening met wat ik at, want ik gaf borstvoeding. Dus geen uien, knoflook, paprika, krentenwegge en melk, maar soja producten en gewoon Hollandse kost. Ik deed er alles aan en voelde me daar goed bij. Veel tijd voor het uitpakken en inrichten was er niet. Ook de kraamvisites gingen door en niet te vergeten het ‘buurt maken’ want we waren per slot van rekening nieuwkomers.

Ik herinner me nog een kraamvisite van een familielid. Mijn zoontje was die dag ook onrustig en ik hoopte maar dat hij ging slapen. Helaas, hij huilde aan één stuk door. Ik kreeg goed bedoeld advies: “ Laat maar huilen, dat is goed voor zijn longen.” En daar zat ik met kromme tenen. De hele avond hoorde ik geen woord van wat er verteld werd. Ik was zo in tweestrijd, het voelde zo niet goed om hem zo te laten huilen. Dit werd, achteraf, voor mij een keerpunt. Ik sprak met mezelf af dat ik dit nooit meer zo zou doen. Huilen betekende vanaf dat moment ‘ik wil bij je zijn’ en niets anders. Wat een ander er ook van vond.

Hooggevoeligheid

Heel veel jaren later ontdekte ik mijn hooggevoeligheid en die van mijn zoon. Met de wetenschap van nu is het voor ons destijds een ongelooflijk hectische tijd geweest. Alle stress die ik had na de verhuizing plus de onzekerheid van een versbakken, onervaren en hooggevoelige moeder was voor mij en zeker voor mijn zoontje echt  te veel. Hoe anders kan een pasgeboren hoog sensitieve baby reageren dan met huilen en buikkrampen. Mijn stress kwam zo bij hem binnen, waar moest hij deze overprikkeling laten?

Onderschat dus een hoog sensitieve baby niet. Ze pikken elke stemming op. Ze leren en onthouden.
Meer over hoog sensitieve baby’s in een volgend blog met handige tips voor jou als ouder.

About Author

Maureen

Maureen van de Lustgraaf is het adres waar je direct terecht kunt met al je vragen over persoonlijke groei. Ze begeleidt en coacht jong en oud om het beste uit zichzelf te halen. Zo is er voor ouders het opvoedbureau, kun je op maat begeleiding vinden voor volwassenen bijvoorbeeld bij stress- en burn out klachten en is er een speciale HSP zone voor volwassenen en kinderen.

'); } //-->

Geef een reactie