BOOS

0

Mijn dochter had er even flink genoeg van. Van mij.

Ze was overduidelijk erg boos, omdat het schilderen op doek, dat ik haar beloofd had niet door was gegaan. Er waren verschillende redenen voor, die deels bij mij en deels bij haar lagen, maar ze was boos. Erg boos. En zag duidelijk alleen mijn aandeel.

Zo kwam het, dat ik de kleine wervelstorm mee naar boven heb genomen, om haar te laten razen en om vervolgens samen eens te kijken, wat er precies aan de hand was. Ze wilde eerst dat ik wegging, maar eigenlijk ook niet. ‘’jij moet hier blijven, stomme mama’’. Na een tijdje, toen ze weer wat bedaard leek, en elke keer van me weg, en weer dichterbij kwam, probeerde ik een gesprekje. Dit lukte haar niet. Ze was zo boos. En kon de woorden er niet goed voor vinden. Wel kon ze vertellen dat ze heel erg boos op me was. Ik vroeg: alleen boos? Zij: weet ik niet. Ik: kun je het tekenen? Dat kon ze wel.

Ik vroeg haar, of ze misschien kon tekenen, hoe boos ze was. Ze knikte. En vroeg me om 7 blaadjes. Zelf regelde ze een wasco. Ik haalde de blaadjes, en vroeg haar intussen boven op haar kamer te blijven. Ik kwam terug met de blaadjes, en daar begon ze. Woest tekenend, en na afloop liet ze me zien hoe boos ze was, d.m.v. de tekeningen. Er stonden harten op. Gebroken harten. Harten met een kruis erdoor. En de laatste twee waren flink doorgekrast. We begonnen een gesprekje over de harten. Hoe ze zich voelde. Hoe ik daar de oorzaak van was. Ze wilde er nog wat bijschrijven. En schreef: ‘’mama’’. En later ‘’kut’’. We bespraken wat ze bedoelde, en al vlot kwam eruit dat ze het niet fijn vond, dat ik had gekletst met ouders op het plein. Zij had gewild, dat ik direct meegegaan was naar huis. En dan ging ik ook nog wachten op haar zus. Onbegrijpelijk, voor iemand die zich zo verheugd had op het schilderen thuis! Ze tekende plots ook een verdrietig gezicht. Met veel tranen. Liet ze me zien.

Ik had aandacht voor haar tekening, benoemde haar gevoel, en verwoordde dat ik het net anders zag. En dat het klopte, dat ik kletste. Dat ik me voor kon stellen, dat dit wel erg onduidelijk was. Dat zij niet wist, hoe het verder zou gaan. Dat ik dat beter had kunnen uitleggen.

delia

Ik vroeg haar om te tekenen, wat zij van mij had gezien vanmiddag. Dit deed ze. Dankzij jou, mama, is alles niet doorgegaan. jij praat altijd te lang!, riep ze met een knalrood en eigenwijs gezicht. Met een gebalde vuist, denkbeeldig de lucht in slaand. Ik vroeg haar om het blaadje, en verwoordde dat ik nu ging tekenen, wat ik van haar had gezien. Dit was goed.

Zo tekende ik wat zij deed. En ze keek mee. Dit bespraken ze ook. Ze keek verwonderd, en daarna lachte ze. Ze keek me aan. ‘’oh ja, dat deed ik mama’’. En zo konden we samen in gesprek, over hoe het anders op te lossen samen. En een nieuwe schilderafspraak te maken.

Wel herinnerde ze me er even aan: maar mama, dan mag jij morgen niet praten met andere papa’s en mama’s. Ik vroeg haar, om er morgen maar goed op te letten en me te herinneren als ik het toch deed. Dit vond ze een goed plan.

Ze ging met een lichte tred de trap af, weer helemaal ontspannen.

Na het eten, begon ze alvast met krijt voor te tekenen, op het schilderdoek wat ze morgen wilde schilderen. Zo had ze vast een beginnetje gemaakt.

About Author

Geef een reactie