Bang voor Zwarte Piet?

0

Hoewel ik hem zelf nooit gekregen heb was het voor mij, toen ik nog geloofde in de Sint, het zien van een roe in een schoen een schrikbeeld. Helaas werd hij bij mij thuis uitgedeeld. Misschien is het maar één keer gebeurd maar het heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Sinterklaas was voor mij geen kindervriend want hij deed hele nare dingen met kinderen, een roe, geen cadeautje of zelfs mee naar Spanje.

In mijn gelovige tijd had je nog geen idee dat je ook naar Spanje op vakantie kon en dat het daar heerlijk warm was met veel stranden. Nee, ik had het idee van grote groepen Zwarte Pieten die ‘oeleboele‘ riepen terwijl ze om een kookpot heen danste en driemaal raden wat (wie) er dan in die kookpot zat…. Een kindervriend, tsja, als dat een vriend is… hoe kun je dan de grote boze wereld gaan vertrouwen?

Alle spanning rond pakjesavond zat bij mij vooral in angst. Is het gezin morgen nog wel compleet of gaat er nu echt één mee naar Spanje? De opluchting was groot als er dan toch voor iedereen pakjes waren. Ik was de jongste thuis en had altijd de meeste cadeautjes. Ik begreep er niks van dat ik meer kreeg dan de rest. Hoe kon dat als Sint alles wist en zag?

Ik was vooral bang in de tijd van Sinterklaas. Tegenwoordig zijn we wijzer, Sinterklaas gebruiken als opvoedcoach is niet meer van deze tijd. Ai, dat dacht ik tenminste, helaas bleek ik te goedgelovig (…):

Van de week hoor ik een vader in een winkel tegen zijn dochtertje (amper 5 jaar oud) zeggen (schreeuwen); ‘Als Sinterklaas hoort dat jij zo kan zeuren krijg je helemaal niks!’. Huh?? Bestaat dat nog? Ik was geschokt. Het gezicht van het kleine meisje raakte me diep. De schok en de angst. Ik zag mezelf 45 jaar geleden.

Ik kan er niet bij dat er nog altijd volwassenen zijn die niet hun best doen om door de ogen van hun kind te kijken. Ouders die niet beseffen dat alles wat zij zeggen voor mini-mensjes De Enige Waarheid is, omdat ze hun Papa of Mama zijn. Nog steeds zijn zoveel ouders zich er niet bewust van zijn wat een enorme invloed ze hebben op hun kind. Dat zij degene zijn die voor een groot deel bepalen of het kind gelukkig is, zelfvertrouwen heeft, vrolijk naar school gaat én niet bang is voor Zwarte Piet.

Veel dingen waar kinderen bang voor zijn hebben we ze zelf geleerd. Als jij gillend op de bank springt omdat er spin door de kamer loopt, registreert jouw kind; ‘spin = eng’.

Als jij bang bent dat jouw kind het bezoek van de Sint verpest omdat het Zwarte Piet eng vindt, dan voelt jouw kind jouw spanning en zal het die overnemen, je bent dan bijna verzekerd van een drama…

Of volwassenen die er lol in hebben om kinderen bang te maken. Een kind dat wat om zit te prikken in zijn bord; ‘Haha, Sinterklaas loopt nu op het dak, dus hij heeft het gezien…’ En dan smakelijk met andere volwassenen lachen om het kind dat verdrietig en snel zijn bord leeg eet.

‘Je hoeft niet bang te zijn’, zeggen ouders tegen een kind die zich vastklampt bij de aanblik van Piet. Nee duh… dat snap ik. Je hoeft niet bang te zijn als je langs een ravijn loopt, je hoeft niet bang te zijn als de lift blijft hangen… je hoeft niet bang te zijn in het donker…..STOP! Angst is niet weg te redeneren! Alleen positieve ervaringen kunnen je helpen angst te verminderen.

Ik vind het op zijn zachtst gezegd zorgelijk dat ouders in hun onmacht Sinterklaas  gebruiken als opvoedcoach. En dat ze ook geloven dat het helpt. Het enige waar het voor helpt is je kind bang maken.

Ik stel voor dat we die ouders naar Spanje sturen. Mee in de zak en dan pepernoten bakken het hele jaar. Of we sturen ze verplicht naar de kindertolk…

beeld: flickr zoetnet

'); } //-->

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.