Apepakkies

0

Ik hou niet van kinderboeken met illustraties van dieren met kleren aan. Zo, dat kan er maar uit zijn. Beren met politie pakken en apen met gekke petjes. Fout. Een aap draagt geen gek petje en als ie dat wel doet is ie over het algemeen slecht af.

Ik herinner me dat ik met m’n, toen waarschijnlijk ongeveer een jaar oude, zoontje door het Vondelpark fietste. Hij brabbelde z’n eerste woordjes. Op een gegeven moment kwam er een goed uitgedoste rastaman vlak langs onze fiets lopen. “AAP”, riep m’n zoontje, terwijl hij naar hem wees. Ik heb sorry geroepen enzo, maar het was niet de schuld van de kleine man. Het was de schuld van de illustratoren van de kinderboeken die hij op de crèche voorgeschoteld kreeg. Dat krijg je ervan. Dat je dieren laat praten, oké. Anders wordt het wel heel lastig om een verhaal te maken maar laat ze verder in hun waarde a.u.b.
Ik had vroeger een mooi boek met dieren. Heel mooi. Een levensgevaarlijke tijger. Een ruwharige geit. Goed getekend. Het is natuurlijk veel makkelijker, om ze lekker gek af te beelden. Met brilletje enzo. Donald en Willy Wortel (een kip!) heb ik me inmiddels bij neergelegd, maar niet ieder dier hoeft menselijke trekjes te krijgen.
Wat vinden de kinderen leuk? Altijd moeilijk. Wat vinden (allochtone) jongeren leuk? Wat vinden vrouwen leuk? Hoewel ik de antwoorden ook niet weet, is er één basisregel waar je je het best maar altijd aan kunt houden: ga niet doen of je één van hen bent (tegen kinderen in oepie-doepie-taal praten of tegen jongeren vet cool zeggen enzovoort). Neem kinderen serieus. Zij snappen niks van onze bezigheden, wij niet van de hunne. Houden zo.
Is het iets van de laatste jaren? De boeken die mijn ouders me voorlazen hadden volgens mij hele stoere tekeningen. Kapitein Rob, de Kameleon, Winnetoo en Old Shatterhand. Ik kan me van de laatste twee niet herinneren dat ze op bisons met een jasje aan joegen, maar ik kan me vergissen. ‘Schattig’, ergens leeft het idee dat kinderen en jongeren dat leuk vinden. Degenen die ik ken (meest jongens) zijn van snel en sterk enzo. Zéker niet van raar of schattig. Ik ben de laatste die voor ‘doe maar gewoon…’ wil pleiten. Maar wel voor ‘goed’. Goed mooi, goed lullig, goed gek. Goed getekend. In het geval van krokodillen, het liefst goed gevaarlijk, spinnen het liefst goed eng, katten goed eigenwijs  en honden het liefst goed irritant. Gewoon zoals het is, zeg maar.

About Author

Joost Overbeek (50) is vader van twee zonen, die inmiddels de leeftijd van ‘de leukste kinderen’ voorbij zijn (18 en 15), maar dat natuurlijk altijd blijven! Hij woont met z’n gezin in Arnhem. Joost is vormgever en oprichter van ontwerpstudio Overburen, wat dan weer in Amsterdam zit. Naast grafisch ontwerper is Joost ook schrijver. Zijn nieuwste boek Sneu* staat boordevol sneue verhalen en veel sneu beeld. Verhalen over werk, het gezin en over zijn MS, de nare ziekte waar ze het met z’n allen maar mee te doen hebben (hetgeen best aardig lukt, al zegt-ie het zelf).

'); } //-->

Geef een reactie